หมับ!
มือหนาดึงแขนคนตัวเล็กที่ยืนยังเซให้นั่งลงบนตักแกร่ง ป่วยจนจะไปสวรรค์อยู่แล้วยังมาทำซ่าอีก ผู้หญิงนี่เข้าใจยากแม่งทุกคนเลยป่ะวะ
"นี่! ปล่อยนะ เราจะกลับบ้าน" พยายามแกะมือปลาหมึกที่โอบเอวคอดออก ทว่าเดวินกลับใช้มืออีกข้างจับคางมนให้อยู่นิ่ง เธอสังเกตเห็นว่าเขาแอบแยกเขี้ยวใส่ด้วย ท่าทางคงมันเขี้ยวเธอมิใช่น้อย แถมเมื่อกี้ก็ยังดุอีก
"ยืนยังไม่ตรงเลย อย่ามาทำเป็นเก่งใส่เรานะมิน"
"มันเรื่องของเรา" เธอรวบรวมแรงที่มีพยายามดิ้นให้หลุด แต่ก็ไม่เป็นผล
"อยู่นิ่งๆ ดิ๊" เขาไม่สนใจคนป่วยแต่ตักโจ๊กขึ้นมาเป่าแล้วเลื่อนมันไปประชิดริมฝีปากเล็กของเธอ โดยที่มืออีกข้างรวบกอดเธอเอาไว้ "ไม่ดื้อดิ ปกติเธอไม่ใช่คนงอแงแบบนี้หนิ"
และปกติเขาก็ไม่เคยสนใจดูแลผู้หญิงคนไหนเหมือนกัน แต่เธอขอเป็นข้อยกเว้นส่วนเหตุผลนั้น ไม่มี
"เราก็เป็นของเราแบบนี้ตั้งนานแล้ว"
"เถียงได้แล้วหนิ ไม่ป่วยแล้วมั้ง"
"อืม ไม่ป่วยแล้ว"
