22.30น.
@ THE MOON PUB
"โทรศัพท์มึงเป็นเหี้ยอะไรวะ กูเห็นมึงเอาแต่จ้องแล้วก็ล็อกหน้าจอ แล้วก็ปลดล็อกอยู่นี่มาเป็นชั่วโมงแล้วนะ"
"..." เสียงบ่นของไบร์ททำให้เดวินหลุดออกจากภวังค์ เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า เอนหลังพิงไปกับพนักเก้าอี้แล้วถอนหายใจยาวๆ ออกมาหนึ่งครั้ง
"ไม่กดโทรศัพท์ก็นั่งทำหน้าตาเบื่อโลก ไม่ทำหน้าเบื่อโลกก็ถอนหายใจ ไม่ถอนหายใจก็กดโทรศัพท์ มึงเป็นอะไรก็พูดมาดิ๊ไอ้วิน"
น่าจะเป็นประโยคที่ยาวที่สุดในชีวิตของคนพูดน้อยอย่างเรย์อาร์แล้วมั้ง ปกติเขาไม่มานั่งสนใจอะไรชวนปวดหัวแบบนี้หรอก
"ยุ่งน่า" เดวินบอกปัดอย่างรำคาญเพื่อนทั้งสอง เอื้อมมือไปหมายจะหยิบโทรศัพท์แต่ต้องชะงักไว้ เพราะเดี๋ยวไบร์ทกับเรย์อาร์ก็จะแซวขึ้นมาให้หงุดหงิดอีก
"รอโทรศัพท์มินมินอยู่งี้" ไบร์ทกระแซะถาม "ช่วงนี้ไม่เห็นมึงไปวอแวเธอเลยนะ ใช่ไหมไอ้เรย์" ส่งไม้ต่อไปให้คนพูดน้อยที่กำลังนั่งพิมพ์งานมือเป็นระวิง ซึ
