ผู้หญิงออแกนิก
1336 Words
เขารีบคว้าแก้วน้ำขึ้นยกดื่ม นั่นยำหรือน้ำยาล้างห้องน้ำวะ แสบลิ้นชิบหาย
"เค้าขอโต๊ด ไม่รู้นี่ว่านายกินเผ็ดไม่ได้"
มินมินยกมือไหว้ ใบหน้าแสดงออกว่ารู้สึกผิด มองซ้ายมองขวาก่อนจะหยิบจานปูอัดซาชิมิไปวางตรงหน้าเดวินสลับกับจานยำมรณะ
"กินปูอัดลงไปเร็วเดี๋ยวก็หายเผ็ด"
รีบป้อนอาหารเข้าปากคนที่นั่งอยู่ข้างๆยกใหญ่ ตอนนี้เขาหน้าแดงไปหมด แถมเหงื่อยังเกาะพราวเต็มใบหน้า มินมินไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายตัวโตอย่างเขาจะกินเผ็ดแค่ระดับกลางไม่ได้ แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เมื่อผิวกายขาวละเอียดดูดีแบบฉบับลูกคุณหนูของเดวินตอนนี้แดงเป็นปื้น ตั้งแต่ใบหน้า ลำคอ ลามลงมาจนถึงที่แขนอีกด้วย
มินมินเปิดฝาหม้อดินแล้วใช้ตะเกียบคีบทุกอย่างออกจากหม้อ มาวางลงจานของเดวินอย่างพิถีพิถัน
เดวินเผลอมองการกระทำของหญิงสาวอยู่นานราวกับถูกมนต์สะกด ใบหน้าขาวใสนั้นแดงปลั่งขึ้นเพราะอากาศร้อน แถมมีเม็ดเหงื่อเล็กๆ เกาะอยู่บนปลายจมูกอีก แต่สีหน้าของเธอกลับดูมีความสุขมากในตอนที่คีบอาหารต่างๆ ลงหม้อ
ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นที่เขารู้จักไม่มีทางทำอะไรแบบนี้เด็ดขาด เพราะไม่งั้นฟิลเลอร์คุณเธอคงไหลย้อยลงมาอยู่ที่คางหมด
"นี่ของนาย เราลวกเนื้อสุกกำลังดีไม่เหนียวชิมดู" ถ้วยเล็กที่เต็มไปด้วยเนื้อสัตว์ที่สุกได้ที่ วุ้นเส้น ผักและน้ำซุปถูกวางลงตรงหน้าของเดวิน
"กินคู่กับน้ำจิ้มสุกี้ก็แล้วกัน ไม่เผ็ดมาก"
"..." เขานิ่ง เอาแต่มองปากเล็กที่กำลังสาธยายไม่พัก รอยยิ้มสดใจของเธอนั้นรับกับดวงตากลมโต ซึ่งเธอใช้นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองจานออร์เดิฟที่อยากกินแล้วคีบมันเข้าปากไปพลาง มากกว่าเอาแต่มองเขาแบบหลงใหลเหมือนผู้หญิงหลายคนที่เขาเจอ
"อื้อหือ หมูนุ่มและหอมน้ำมันงามากนะ นายลองชิมดู"
"..." เรียวปากแดงสดดูเป็นธรรมชาตินั้นอ้ารับอาหารแล้วเคี้ยวจนแก้มตุ้ย ดูเป็นธรรมชาติแบบสุดๆ นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกว่า ผู้หญิงออแกนิก
โว้ะ! น่ารักชิบหาย
... แต่เดี๋ยวก่อนนะ แล้วเขาจะไปชมเธอทำไม
'มีสติหน่อยดิวะเดวิน มึงมาที่นี่เพื่ออะไร มึงดึงสติสักทีดิวะ'
สมองกับหัวใจเริ่มตบตีกัน
"เดวิน ... เดวินครับ!"
"ฮะ! ว่า?" รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เธอโบกมืออยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว
เชร้ดดดด...
"เราถามว่าเงียบทำไม ยังไม่หายเผ็ดเหรอทำไมไม่ยอมกิน"
"เปล่าๆ หายเผ็ดแล้ว" เขารีบแก้ตัวพัลวัน "งั้นเรากินเลยนะ"
"เชิญ"
ทั้งสองนั่งกินอาหารตรงหน้ากันไปเงียบๆ ท่าทางมินมินจะหิวมาก ซัดอาหารตรงหน้าซะเกลี้ยงจานอย่างไม่ห่วงเอวไซส์เอสเลย กระทั่งเดวินเป็นฝ่ายชวนคุยเพราะต้องเริ่มเก็บข้อมูลแล้ว
"กลับดึกแบบนี้ไม่โทรบอกคนที่บ้านก่อนเหรอ"
"ไม่อ่ะ พอดีพี่ชายเราไปทำงานต่างจังหวัด ไม่ว่างรับสาย" เธอยิ้มว่า
"แล้วพ่อแม่ล่ะ ไม่..."
"ท่านเสียไปนานแล้วล่ะ"
มินมินพูดดักราวกับรู้ความคิดว่าคนตัวโตจะถามอะไร ทำเอาอีกฝ่ายหน้าถอดสีไปโดยอัตโนมัติ
"ขอโทษนะ เราไม่ได้ตั้งใจถาม"
"เฮ้ยไม่เป็นไร มันก็คำถามเบสิก ใครๆ ก็ถามกันได้ เราไม่ถือหรอก ไม่ต้องซีเรียสนะ"
รอยยิ้มสดใสฉายขึ้นบนใบหน้าสวยหวานของมินมินส่งไปให้คนตัวโต ที่ตอนนี้ดูนิ่งไปจนคาดเดาไม่ถูกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ มินมินจึงเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากให้เสียบรรยากาศ
"เดวิน"
"ว่า"
"คือถ้าเราบอกอะไรออกไป นายจะว่าเราไหม" เธอเม้มริมฝีปากแต่ก็อมยิ้มเล็กน้อย ท่าทางเหมือนกำลังเขิน
"บอกอะไร" เดวินค่อยขยับเก้าอี้ออกห่างเหมือนเธอคือตัวเชื้อโรค "นี่ๆ ถ้าจะบอกชอบเรานี่หยุดเลยนะ เรารู้ว่าเราหล่อมากแต่เธอจะมาชอบเราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันไม่ได้"
ทำเอามินมินอึ้งรับประทานไปเลย เธอได้แต่กะพริบตาปริบๆ กับสิ่งที่เดวินเอง
"เฮ้อ~" มินมินถอนหายใจยาวๆ แล้วหันไปมองทางอื่น ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ แล้วดึงสายตากลับมามองคนตัวสูง
"นายหล่อนะเดวิน แถมนายยังเป็นคนดีมากอีกด้วย"
"รู้"
"แต่เราไม่ได้จะบอกชอบนาย"
"แล้ว"
"เราจะชวนนายกินเบียร์"
เพล้ง!
"เหรอ..."
"อืม ค่ะ"
"หึ! งั้นก็จัดมาซักโปรฯสิ จะทนคอแห้งกันอยู่ทำไม"
สองชั่วโมงที่นั่งกินดื่มด้วยกันเดวินดูเป็นคนพูดมาก ไม่เห็นอินโทรเวิร์ตอย่างที่แม่ของเขาบอกไว้เลยสักนิด แต่ก็มีเรื่องที่เขาถามเธอเหมือนเขียนคลิปมา เช่นเรื่องพี่ชายของเธอ แต่มินมินไม่ได้ใส่ใจนักเพราะไม่มีอะไรให้ปกปิด
ทว่ายากหน่อยตรงที่เธอต้องทำเหมือนไม่รู้จักเขา และต้องคอยถามโน่นคุยนี้แบบคนที่พึ่งรู้จักกัน
เดวินขับรถมาส่งเธอถึงที่บ้าน ยังไม่ทันจะล่ำลาสายตาก็ดันเหลือบไปเห็นคนยืนตะคุ่มๆ ทำท่าแปลกๆ อยู่ใต้ต้นมะม่วงหน้าบ้าน
"นั่นใคร มายืนทำอะไรอยู่หน้าบ้านเรา"
ดวงตากลมโตหรี่ลงและพยายามเพ่งมองไปทางหน้าบ้าน กำลังจะเปิดประตูรถลงไปดูแต่มือหนาตะครุบแขนของเธอเอาไว้ แล้วเปิดไฟสูงสาดออกไป
"เชี่ยยยย มันยืนชักว่าว"
"กรี๊ดดดด!"
มือเล็กรีบยกขึ้นปิดตาทันที กลัวจะเห็นหนอนบุ้ง แต่รู้ตัวอีกทีคนข้างๆ ก็ออกจากรถวิ่งไปไล่เตะไอ้โรคจิตนั่นแล้ว อยากจะบ้าตาย ถ้าวันนี้ไม่ได้เดวินมาส่งเธอจะทำยังไง แค่คิดก็สยองแล้ว
เสียงเอะอะโวยวายดังท่วมซอย ความชุลมุนก็เกิดขึ้นในบัดนั้น คนในซอยวิ่งออกจากบ้านมาดูเหตุการณ์กันถ้วนหน้า ป้าแมว ลุงมี ตาสี ยายวัน น้าจันทน์ อารุ่ง วิ่งกรูกันออกพร้อมอาวุธครบมือไล่ฟาดไอ้โรคจิต
กระทั่งผ่านไปหลายนาที มินมินถึงวิ่งหน้าตาตื่นลงมาจากรถท่ามกลางความชุลมุนของลุงป้าน้าอาเพื่อนบ้านในซอย ที่กำลังพูดถึงไอ้โรคจิตกันอย่างออกรส บ้างก็ว่าคนเร่ร่อน บ้างก็ว่าคนบ้า แต่เป็นสายลับไม่น่าใช่
"เดวินเป็นไงบ้าง มันตายไหม"
"มันหนีไปได้ ประธานชุมชนกำลังโทรแจ้งตำรวจ"
"ฮือ..น่ากลัว มันจะกลับมาอีกไหม"
นี่มาสาวหนอนตรงหน้าบ้านเธอเลยนะ ไม่รู้เทพารักษ์ที่ปกปักษ์รักษาต้นมะม่วงเป็นตากุ้งยิงไปแล้วหรือยัง
"ไม่รู้ เธอรีบเข้าบ้านก่อนเถอะ ทางนี้ให้ประธานชุมชนเขาจัดการไป"
"อื้อๆ" มินมินพยักหน้ารับคำ แต่ความอยากรู้มันทำให้เธอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัว หูโฟกัสที่บทสนทนาของชาวบ้านที่กำลังพูดถึงกางเกงในลายกระต่ายซึ่งตกในที่เกิดเหตุว่าเป็นของใคร ตอนนั้นเองเสียงในหัวของมินมินก็สั่งให้เธอรีบวิ่งฝ่าวงล้อมเข้าไปดูหลักฐาน
ก่อนจะพบว่ากางเกงในลายกระต่ายตัวนั้นเป็นของเธอเอง
"มินนี่ลูกแม่!"
"ของหนูมินมินเหรอลูก"
"ฮือ..."
ลมแทบจับ นั่นเธอได้มาในราคาหลักสิบในโปรแปดจุดแปดเชียวนะ แถมใส่ไปได้แค่ไม่กี่ครั้งเอง
เศร้า
ลาก่อนมินนี่ลูกรัก
- Writer
- chap_listContents
- likeADD