เดวินตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายของอีกวัน ด้วยเสียงทุบประตูปลุกให้เขาตื่นด้วยน้ำมือของฟาห์ลิน
ปัง! ปัง! ปัง!
"ไอ้พี่ มึงตื่นยัง"
ปัง! ปัง! ปัง!
"ไอ้ฟายลิน มึงทุบขนาดนี้มึงไม่นับกูเป็นพี่แล้วมั้ง" เดวินดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงตั้งใจจะนอนต่อ เมื่อคืนวานเขาดูแลมินมินทั้งคืนอดหลับอดนอน ตั้งใจจะนอนพักผ่อนจนถึงเย็นนี้ ทว่าเสียงทุบประตูยังไม่แผ่วลงไป ด้วยความรำคาญทำให้เดวินจำใจต้องลุกออกจากที่นอนทั้งที่ยังง่วงอยู่ จากนั้นก็หนีเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำแทน
ด้านฟาห์ลินนั้นเสียงดังลั่นบ้าน กระทั่งแม่บ้านทนไม่ไหวจึงเอากุญแจสำรองห้องเดวินมาให้เขาแทน
"ถ้าป้าถูกไล่ออก คุณฟาห์ลินต้องรับเลี้ยงป้าไปตลอดชีวิตนะคะ"
"ไม่ต้องห่วงครับป้า เดี๋ยวผมเลี้ยงหนุ่มบาร์โฮสต์มาดูแลเอง"
ป้าปิ่นได้แต่ส่ายหน้าให้กับลูกชายคนสุดท้องของเจ้านายด้วยความเอ็นดู ฟาห์ลินชอบทำอะไรเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ต่างจากแฝดผู้พี่ที่คลอดห่างกันเพี
