“นอนด้วยกันเถอะ...นะคะที่รัก”
เสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหูเล็ก ก่อนงับเบา ๆ ทำเอากายสาวขนลุกชูชัน ฝ่ามือหนาลูบไล้ต้นขาเนียนนุ่ม เคลื่อนขึ้นไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ก่อนจะไปชะงักบนสะโพกกลมกลึงอันไร้ซึ่งปราการใดขวางกั้น
“ไม่ได้ใส่อะไรเลยเหรอคะ นอกจากเสื้อเชิ้ต หืม...” เขาพูดพลางลูบไล้สะโพกเนียน
“ก็ในตู้พี่ธามไม่มีอะไรที่พราวใส่ได้เลยนี่คะนอกจากเสื้อตัวนี้”
พราวลดาบ่นพร้อมยกมือขึ้นจับสาบเสื้อเขย่าจนเห็นเนินเนื้ออวบอิ่ม นัยน์ตาคู่สวยเป็นประกายยั่วเย้าราวกับตั้งใจ ทำเอาชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอแห้งผากอย่างยากลำบาก
ขณะที่ความเป็นชายกลางกายกำลังตื่นตัวขึ้น โดยมีบั้นท้ายงอนเคลื่อนไหวบดเบียดราวกับจงใจ
“พราวคะ อย่าทำให้พี่หมดความอดทน”
ชายหนุ่มขบกรามแน่น พยายามข่มความต้องการ ด้วยไม่อยากเอาเปรียบคนรักตั้งแต่วันแรกที่เลื่อนสถานะ
“ถ้าอย่างนั้น...” เธอกล่าวพร้อมขยับใบหน้าสวยเข้ามาจนเกือบชิดแก้มสาก
