วันต่อมา กว่าธามและพราวลดาจะตื่นก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยง หลังจากอาบน้ำแต่งตัวกันเสร็จเรียบร้อย คู่รักป้ายแดงก็ออกเดินทางด้วยรถเอสยูวีคันเดิม ระหว่างทางก็แวะเก็บตกคาเฟ่อีกสองสามแห่ง จากนั้นพลขับก็ยิงยาวมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง
หลังจากรับประทานจนหนังท้องตึง ประกอบกับความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมยามค่ำคืนก็ทำให้พราวลดาผล็อยหลับไปในอ้อมแขนแกร่ง กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็มีฝ่ามือหนาสัมผัสลงบนแก้มนวล พร้อมเสียงทุ้มเรียกเธอให้ตื่นจากการหลับใหล
“พราวคะ ถึงบ้านแล้วค่ะ”
ร่างเล็กสะลึมสะลือปรือตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เพียงแค่คืบ เธอคลี่ยิ้มหวานออกมา ก่อนซบลงบนอกกว้าง กระชับกอดรอบกายแกร่งแน่น
“ยังหลับสบายอยู่เลย อยากอยู่แบบนี้ต่อจัง” เสียงหวานปนออดอ้อนทำเอาชายหนุ่มยิ้มไม่หุบ
“แต่งงานกันไหมคะ จะได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา”
“ยังค่ะ พราวยังไม่พร้อม พราวอยากทำร้านให้สำเร็จก่อน ได้ไหมคะ” เธอเงยหน้าขึ้นถามพลางส่งสาย
