พราวลดาอุ้มเจ้าหมูหย็องกลับขึ้นห้อง ปากก็บ่นเจ้าสี่ขาแสนรู้มาตลอดทาง ที่ไม่สำนึกบุญคุณ ไปทำท่าทางระริกระรี้ดีใจให้กับคนใจร้ายที่หายไปนานถึงสี่ปี
พอเข้ามาในห้องนอนได้ หญิงสาวก็ปล่อยเจ้าหมูหย็องวางลงบนพื้น เจ้าขนฟูก็รีบกระโดดขึ้นเตียงไปนั่งกระดิกหาง ทำเอาพราวลดาอดหมั่นไส้ไม่ได้
“มันน่าให้นอนตากยุงอยู่ข้างนอก พอกันเลยทั้งคู่ ทำตัวเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น ทำไปได้ยังไง หืม หย็อง”
เจ้าหมูหย็องส่งเสียงเห่าหนึ่งที ก่อนหมุนตัวมุดเข้าไปใต้ผ้านวมหนานุ่มเข้าไปนอนประจำที่
“เชอะ ถึงกับเถียงแทนแล้วก็หนีไปนอน หมาไม่รักดี”
พราวลดากล่าวจบก็หย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟาปลายเตียง พลางผินหน้าออกไปยังนอกระเบียง มองเลยข้ามกำแพงก็เห็นระเบียงของคฤหาสน์อีกหลัง ตรงนั้นไม่ได้มีต้นไม้สูงใหญ่บดบังสายตาอีกต่อไป ซึ่งระเบียงห้องนั้นคือห้องนอนของธาม
ขณะที่หญิงสาวกำลังเหม่อมองอยู่นั้น ไฟในห้องธามก็ได้สว่างวาบขึ้น หากเป็นเมื่อก
