“แหม กว่าจะเจียดเวลามาเจอเพื่อนได้นะแก พอมีผู้ก็ลืมเพื่อนเลยนะคนเรา”
อัมพิกาเอ่ยแซวทันทีที่พราวลดาเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะภายในร้านอาหารญี่ปุ่นสุดหรูของห้างวินเนอร์ มอลล์
ทว่าคนโดนแซวหาได้สนใจ เธอวางกระเป๋าสะพายแบรนด์ดังสัญชาติฝรั่งเศสลงบนเก้าอี้ว่างข้างกายก่อนหันไปคว้าเมนูขึ้นมาเปิดดูรายการอาหาร
ผ่านมากว่าสองสัปดาห์ที่พราวลดาฝึกงานที่วินเนอร์ มอลล์ เธอแทบไม่มีเวลาว่างมาพบปะสังสรรค์กับเพื่อนรักทั้งสองเลย ถึงแม้ว่าจะคุยกันในไลน์กลุ่มทุกวันก็ตามที จนเวลาล่วงเลยไปใกล้ถึงวันที่เพื่อนรักของเธอจะต้องออกเดินทางไปต่างประเทศในอีกสองวันข้างหน้า
“อ้าว ไหนพี่ธามล่ะ พวกฉันบอกให้แกพาพี่ธามมาด้วยไง” วีรดาชะเง้อมองไปยังทางเข้าร้านก่อนหันมามองพราวลดาด้วยความข้องใจ
“พี่ธามติดงาน แต่ว่า...” พราวลดาคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมาเปิด ก่อนล้วงลงไปหยิบการ์ด
สีดำเงาวับขึ้นมาวางลงบนโต๊ะ “พี่ธามบอกให้ฉันใช้บัตรใบนี้เล
