เมื่อกลับมาถึงบ้าน พราวลดาก็เอาของให้เด็กรับใช้นำไปเก็บ โดยเหลือไว้เพียงถุงขนมครัวซองแสนอร่อย ซึ่งเป็นของโปรดของธาม
หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงด้วยความแปลกใจ ที่เจ้าสุนัขตัวโปรดไม่วิ่งออกมาต้อนรับเช่นทุกวัน
“อ้าวคุณหนู กลับมาแล้วเหรอคะ” พี่เลี้ยงคนสนิทเดินออกมาเห็นเข้าก็เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“ค่ะ ว่าแต่ทำไมบ้านเงียบจังคะ หมูหย็องไม่เห็นออกมารับพราวเลย”
“อ๋อ หมูหย็องไปบ้านนู้นค่ะ” พี่แก้วว่าพลางเบือนหน้าไปทางคฤหาสน์อีกหลัง “พอดีเมื่อครู่คุณธามมาหาคุณหนู เจ้าหย็องก็ออกมาต้อนรับดีใจใหญ่เชียว คุณธามเลยเอากลับไปด้วย บอกว่าให้คุณหนูไปรับเองค่ะ”
พราวลดาได้ยินแบบนั้นก็คลี่ยิ้มออกมา แต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มเมื่อเห็นว่าพี่แก้วลอบมองอย่างรู้ทัน
“งั้นเดี๋ยวพราวไปรับหย็องก่อนนะคะ”
“ค่ะ”
พราวลดาเดินหิ้วถุงครัวซองเดินออกทางประตูใหญ่ด้านหน้า ตรงไปยังสนามข้างบ้าน โดยมีเป้าหมายเป็นประตูรั้วเหล็กขนาด
