หลังจากที่ลูคัสไปจ่ายค่าหมอค่ายาแล้ว ก็อุ้มร่างบางมาขึ้นรถ ก่อนจะเอี้ยมมือมารัดเข้มขัดให้ จนทำให้หน้าของทั้งคู่เกือบชนกัน นานาที่รู้สึกโกรธอยู่พอได้มองหน้าหล่อแบบนั้นก็อดจะจ้องมองไม่ได้ ลูคัสที่รู้สึกถึงสายตาของคนตัวน้อยจ้องเขาอย่างตาไม่กระพริบ ก็อดนึกอยากแกล้งไม่ได้
“ มองแบบนี้อยากเดินขาถ่างเหรอ “ ลูคัสพูดออกมา ก่อนจะเงยหน้าสบตาคนตัวบางที่นั่งหน้าแดงอ้าปากค้าง ลูคัสเห็นแบบนั้นก็อดยิ้มกริ่มแล้วจ้องไปที่ตาแสนสวยคู่นั้นไม่ได้ นานาพอได้สติก็ผลักร่างหนาให้ออกห่างโดยอัตโนมัติ
“ ไป/ไปส่งฉันได้แล้ว มองอยู่ได้” นานาบ่นอุบออกมาก่อนจะหันหน้าออกไปทางกระจกรถ เพราะอายที่ถูกจับได้ หัวใจแม่งก็โคตรจะทรยศเลยทั้งๆที่เกลียดเขาแทบตายแท้ๆ แต่งแม่ง
ชอบเต้นแทบไม่เป็นจังหวะแทบทะลุออกมานอกอกทุกทีที่ได้อยู่ใกล้เขา ลูคัสที่เห็นอาการหน้าแดงของหญิงสาวก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ จากนั้นรถหรูก็วิ่งออกไปด้วยความเร็ว
บรื้น
