ตะวันมองภาคินด้วยร่างกายที่สั่นเทา ความหวาดกลัวค่อย ๆ กัดกินหัวใจของเธอทีละนิดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ในที่สุดเธอก็ต้องก้มหน้าลงปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบ ๆ โดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นมองการดวลไพ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นตรงหน้า
เธอกลัวเหลือเกินว่าผลลัพธ์ของเกมนี้จะทำให้เธอต้องตกไปอยู่ในมือของคนแปลกหน้าเพราะท่าทีของภาคินในตอนนี้มันไม่ได้เหมือนคนที่กำลังเล่นเพื่อรักษาเธอไว้เลย กลับกันมันเหมือนเขากำลังผลักไสเธอออกไปด้วยวิธีที่โหดร้ายที่สุด
รอบโต๊ะเต็มไปด้วยผู้คนเหล่าชายฉกรรจ์ลูกน้องของทั้งสองฝั่งที่ยืนมุงดูอย่างเงียบงัน บรรยากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ไม่มีเสียงพูดคุย ไม่มีเสียงหัวเราะ มีเพียงเสียงไพ่ที่ถูกสับดังแกรกเบา ๆ และเสียงชิปกระทบกันเป็นจังหวะสั้น ๆ บนโต๊ะพนัน
ตะวันถูกพามายืนข้างโต๊ะระหว่างชายสองคนที่กำลังนั่งประจันหน้ากันอยู่ มือเรียวกำแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ใบหน้าก็ซีดเผือดไม่ต่างกันเพราะเธอ
