หลายวันผ่านไป
“พวกมึงมาทำไม” เสียงเข้มของภาคินเอ่ยขึ้นห้วน ๆ แฝงความหงุดหงิดอย่างชัดเจน ใบหน้าหล่อคมฉายความไม่พอใจทันทีที่เห็นเพื่อนสนิททั้งสองก้าวเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีสบายอารมณ์
“ทำไมบ้านเงียบ” คีรินเอ่ยถามพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างตั้งใจก่อนจะรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศภายในบ้านดูโปร่งโล่งเกินไปจนชวนให้รู้สึกแปลก
“ทุกคนรอบบ้านมึงไปไหน กูว่ามันโล่ง ๆ นะ” ธันวาเสริมขึ้น น้ำเสียงปนความสงสัยไม่ต่างกัน เขาหันมองซ้ายขวาเหมือนพยายามหาสิ่งที่หายไปจากความคุ้นชิน
ภาคินรู้ดีว่าเพื่อนหมายถึงอะไรเพราะตั้งแต่เขาสั่งให้ลูกน้องออกไปอยู่ด้านนอก ไม่ให้เดินพลุกพล่านภายในบ้านเหมือนเคย ที่นี่ก็เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด
“ถ้าถามถึงพวกลูกน้องมันอยู่ข้างนอก”
“ทำไมอยู่ ๆ ไปข้างนอก ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเดินเต็มบ้าน”
“นั่นก็ไม่ใช่เรื่องของพวกมึง”
“แล้วเด็กมึงไปไหน” คำถามของธั
