เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ภาคินตื่นขึ้นมาพร้อมความสดชื่น ร่างกายรู้สึกเบาสบายราวกับได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มตลอดทั้งคืนโดยไม่สะดุ้งตื่นกลางดึกเหมือนเคย ข้างกายของเขายังคงมีตะวันนอนแนบอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า
ความสงสัยก่อตัวขึ้นในใจว่าเพราะอะไรเขาถึงสามารถหลับสนิทได้ทั้งคืน ทั้งที่มีใครอีกคนอยู่ข้างกาย สายตาคมสีรัตติกาลทอดมองไปยังร่างเล็กที่นอนคว่ำหน้าเพราะความเหนื่อยล้า
ผิวเนียนของเธอประดับไปด้วยรอยแดงและรอยรักสีดอกกุหลาบที่แต่งแต้มไว้ทั่วทั้งตัว ทุกอย่างล้วนเป็นฝีมือของภาคิน ยิ่งมองก็ยิ่งเกิดความพอใจ ตะวันในตอนนี้ไม่ต่างจากงานศิลป์ชิ้นงามที่ทำให้ภาคินหลงใหลจนไม่อยากละสายตา
“อื้อ…อ๊ะ”
ทันทีที่ร่างเล็กขยับบิด เสียงครางหวานก็หลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ตะวันกัดริมฝีปากแน่นพยายามข่มความเจ็บระบมที่แล่นวาบไปทั่วทั้งร่าง
เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าหลับไปตั้งแต่ตอนไหน รู้เพียงว่ากว่าจะผ่านค่ำคืนอันเร่าร
