หลายวันผ่านไป
“วันนี้ขอไปซื้อชุดนักศึกษานะคะ” ตะวันเอ่ยขึ้นพลางเดินเข้ามาหาก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนตักแกร่งของภาคินอย่างแนบแน่นบดเบียดบั้นท้ายให้แนบชิดกับตักแกร่ง
“ไปซื้อทำไม” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความไม่เข้าใจ มือหนาดันร่างของเธอออกห่าง
ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในบ้าน หากแต่ยืนอยู่กลางสนามหญ้ากว้างรายล้อมด้วยลูกน้องที่กำลังฝึกอย่างเคร่งเครียดแต่ตอนนี้ตะวันกลับทำให้บรรยากาศทั้งหมดสั่นคลอน
“มหาลัยหนูจะเปิดแล้วนะคะคุณภาคิน”
“ให้มานพพาไปแล้วกัน”
“งั้นหนูขอตัวไปหาพี่มานพก่อนนะคะ”
“เดี๋ยว !” เสียงเข้มดังขึ้นทันทีแฝงความหงุดหงิดที่ปะทุขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว มือหนากระชากแขนเรียวของเธอกลับเข้ามาหาแรง ๆ
คิ้วหนาขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิมจนแทบผูกเป็นปม ภาคินจ้องตะวันเขม็ง ความไม่พอใจฉายชัดในแววตา ถ้าเขาจำไม่ผิดเขาเคยเตือนเธอเรื่องนี้ไปแล้ว
แต่จนถึงตอนนี้คำเรียกพี่มานพก็ยังหลุดออกจา
