“อร่อยไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างคาดหวัง ดวงตาเป็นประกายขณะกวาดมองทุกคนรอบโต๊ะอย่างตื่นเต้น ปกติตะวันมักทำอาหารกินเองเงียบ ๆ แต่วันนี้เธอตั้งใจโชว์ฝีมือให้ทั้งสามคนได้ลิ้มลองด้วยตัวเอง
“ดื่มเก่งไม่พอ ทำอาหารเก่งอีกต่างหาก” คีรินเอ่ยชมตรงไปตรงมาโดยไม่มีปิดบัง สายตามองเธออย่างตั้งใจ เด็กอย่างตะวันยิ่งมองก็ยิ่งน่าสนใจ ภายนอกดูเหมือนไม่ใส่อะไรแต่กลับเต็มไปด้วยเสน่ห์ของความเป็นผู้หญิง
“ใครได้ไปเป็นเมียโคตรโชคดี” ธันวาเสริมขึ้นพร้อมเลิกคิ้วมองภาคินอย่างมีนเล่ห์นัยราวกับจงใจหยั่งเชิงปฏิกิริยาของเพื่อนสนิท
เคร้ง!
เสียงช้อนกระทบจานดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ภาคินวางช้อนลงแรงกว่าปกติเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองเพื่อนทั้งสองอย่างเย็นชา ความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาเต็มไปด้วยแรงกดดันถือเป็นคำเตือนกลาย ๆ ให้หยุดคำพูดแทะโลมตะวันเสียที
“รีบแดกแล้วรีบกลับ”
“กินข้าวเสร็จจะชวนดื่มต่อ มึงจะให้กูร
