“ก็พี่มานพเขาแก่กว่า” ริมฝีปากสวยเอ่ยตอบทันทีเมื่อได้ยินคำถามก่อนหน้า น้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจน ตะวันเคารพนับถือมานพเสมือนพี่ชายเพราะเธอให้เกียรติในฐานะที่เขาอายุมากกว่า
“กูก็แก่กว่ามึงนะตะวัน” ภาคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงต่ำทุ้มแฝงความหงุดหงิดบางอย่าง เขาเองก็แก่กว่าเธอเป็นสิบปีแต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เธอจะเรียกเขาว่าพี่
“ก็ดูคุณพูดกับฉันสิ ใครจะไปอยากเรียกพี่กัน”
“แล้วกูต้องพูดยังไง”
“ที่พูดเพราะอะไรคะ อยากให้ฉันเรียกคุณว่าพี่เหรอ”
ใบหน้าสวยลอบมองเขาอย่างจับผิด ดวงตาคมของเธอหรี่ลงเล็กน้อยพยายามอ่านความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูด หากเป็นผู้ชายคนอื่น เธอคงคิดไปแล้วว่าเขากำลังหึง
หึงที่เธอเรียกผู้ชายคนอื่นว่าพี่แต่กลับเรียกเขาอย่างห่างเหินว่าคุณแต่ภาคินไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้น
เขาไม่ใช่คนที่จะมานั่งหึงหวงเรื่องเล็กน้อยในสถานการณ์แบบนี้ด้วยซ้ำ สำหรับผู้ชายอย่างเขา ความรู้สึกพวกนั้นแทบไม่มีอยู่จร
