“อยากไปไหมตะวัน” ภาคินเอ่ยถามเสียงเรียบพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวตรงมาหาเธออย่างไม่เร่งรีบ
สายตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่ตะวันนิ่ง ๆ เย็นชาและกดดันราวกับตั้งใจบีบให้เธอเป็นคนตอบคำถามนี้ด้วยตัวเอง
ตะวันเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาสั่นไหวมองหน้าเขา สลับกับมองชายอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ความจริงแล้วเธอแทบไม่ต้องคิดเลยว่าควรเลือกทางไหน เธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ไม่เคยพบและไม่เคยพูดคุยกันมาก่อน
สิ่งเดียวที่เธอรู้คือเขาเพียงต้องการครอบครองเธอ ต้องการเธอเหมือนเป็นของชิ้นหนึ่งเท่านั้น
“ไม่ไป” ตะวันตอบทันที น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่ชัดเจน ก่อนจะก้าวเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังภาคินราวกับเป็นที่พึ่งเดียวที่เหลืออยู่
ภาคินเพียงยกยิ้มมุมปากช้า ๆ รอยยิ้มของคนที่รู้ผลลัพธ์อยู่แล้วตั้งแต่ต้นเพราะในเกมนี้เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ในเมื่อเธอมีโอกาสเลือกและสุดท้ายเธอก็เลือกที่จะไม่ไป นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให
