“อย่ายั่วนะตะวัน”
“เพราะถ้าฉันทนไม่ไหว ชุดนักศึกษาของเธอมันจะไม่ได้”
ตะวันเพียงไหวไหล่เบา ๆ ราวกับไม่ใส่ใจคำขู่ เธอเดินขึ้นไปยังชั้นสองเปลี่ยนกางเกงตามที่เขาต้องการก่อนจะรีบลงมาเพื่อออกไปซื้อชุดนักศึกษาอย่างไม่รีรอ
แน่นอนว่าคนขับคือมานพ ข้าง ๆ กันมีลูกน้องอีกคน เบาะหลังเป็นที่ของตะวัน ส่วนข้างกายเธอคือภาคินที่กำลังก้มหน้าไล่นิ้วบนไอแพด สีหน้าเคร่งเครียดจมอยู่กับงานของตัวเอง
ทันทีที่รถจอดหน้าห้างสรรพสินค้า ทั้งสี่ก็ตรงดิ่งไปยังร้านขายชุดนักศึกษา ภาคินไม่ได้ก้าวเข้าไปด้วย เขาหยุดอยู่ด้านนอกเพราะร้านลักษณะนี้ดูจะไม่เหมาะกับช่วงวัยและภาพลักษณ์ของเขาเลย
“ไม่สั้นไม่รัดนะตะวัน” เหตุผลที่เขาไม่ก้าวเข้าไปในร้าน ไม่ใช่แค่เพราะมันไม่เหมาะกับวัยหรือภาพลักษณ์ของเขาแต่เขาอยากรู้ว่าเด็กอย่างตะวันจะเลือกแบบไหนกันแน่
จะเชื่อฟังคำสั่งของเขาหรือจะแต่งตัวตามสไตล์วัยรุ่นที่ชอบความโดดเด่นเย้ายวน
เขาไม่
