“แล้วหนูไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งกับใครเลยเหรอ” เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบาแต่ซ่อนความอึดอัดเอาไว้ลึก ๆ เพราะสำหรับตะวันแล้วมันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด แม้แม่จะยกเธอให้เขาแต่ใช่ว่าเขาจะมีสิทธิ์มาควบคุมทั้งชีวิตของเธอ
“เธอมีเพื่อนได้แต่อย่าหวังว่าจะมีใคร” ภาคินเอ่ยย้ำ น้ำเสียงเรียบนิ่ง หากแต่หนักแน่นดุจคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง ตะวันรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
“ซึ่งต่างกับคุณที่จะมีใครก็ได้”
“แน่นอนอยู่แล้วตะวัน จริง ๆ เรื่องแบบนี้เธอควรรู้สถานะตัวเองดี ไม่ควรมาถามฉัน”
“หนูอาจจะคาดหวังไปหน่อย”
“เธอคาดหวังสูงไปเลยละ”
คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงกลางใจและบางทีมันก็คงเป็นความจริงอย่างที่ภาคินพูด ตะวันอาจคาดหวังมากเกินไป เพียงเพราะเขาอ่อนโยนกับเธอไม่กี่วัน เธอกลับเผลอคิดไปไกลว่าเขาจะเปลี่ยนไป
แต่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่ใช่ เขาไม่เคยใจดีกับเธอเลย
ภาคินยังคงเป็นภาคินคนเดิมที่เย็นชา โหดร้ายแล
