ตะวันลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องเดิมแต่ร่างกายของเธอกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป บนตัวมีเพียงเสื้อตัวโคร่งที่ถูกสวมไว้หลวม ๆ ปกปิดร่างกาย ส่วนข้อเท้าที่เคยถูกล่ามโซ่ไว้แน่นหนาตอนนี้กลับเป็นอิสระแล้ว เหลือเพียงรอยแดงและรอยช้ำจาง ๆ จากการถูกพันธนาการที่เหมือนจะผ่านการทายามาเรียบร้อย
“คุณภาคินเหรอ” แม้จะฟังดูไม่น่าเชื่อแต่ตะวันก็ไม่อาจนึกถึงใครอื่นได้ ในห้องนี้ห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์สำหรับเรื่องบนเตียง ขาคงไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้ามาแตะต้องมันง่าย ๆ
“เอาโซ่ออกแบบนี้ฉันคงเดินออกไปได้แล้วใช่ไหม” แม้จะตั้งคำถามกับตัวเองแต่ตะวันก็ไม่อาจหาคำตอบได้เลยสักนิด เธอจึงตัดสินใจก้าวออกจากห้องแล้วค่อย ๆ เดินลงมายังชั้นล่างของบ้าน
บรรยากาศรอบตัวเงียบสนิท บ้านหลังใหญ่ดูว่างเปล่าราวกับไม่มีใครอาศัยอยู่แม้แต่คนเดียว ตะวันรีบพุ่งตรงไปยังห้องครัวเพราะตอนนี้ท้องของเธอกำลังร้องประท้วงด้วยความหิวโหย
แต่ยังไม่ทันที่ร่างเ
