“หนูเรียนเพราะหนูชอบ” ตะวันตอบตามตรงพลางหันไปมองคนข้าง ๆ ช้า ๆ ดวงตาคู่สวยฉายแววความขุ่นเคืองที่เริ่มปะทุในอารมณ์
ก่อนหน้านี้เขาดูถูกเธอสารพัดและจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หยุด คนอย่างภาคินเคยมองใครในแง่ดีบ้างไหม คำถามนี้ผุดขึ้นในใจของตะวันอย่างอดไม่ได้
“ชอบอะไรของเธอ วิศวะมันมีอะไรให้ชอบนอกจากผู้ชาย” ภาคินเอ่ยอย่างดูแคลน สายตาของเขามองเธอราวกับดูถูก เขาเคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว คณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยผู้ชาย แล้วผู้หญิงอย่างตะวันน่ะเหรอจะเลือกเรียนคณะนี้เพราะเธอดูแตกต่าง ไม่ใช่คนที่ชอบอะไรแบบนี้
“แล้วหนูต้องชอบผู้ชายอย่างเดียวเลยหรือไง”
“เด็กแบบเธอมันก็แค่นี้ไม่ใช่เหรอ”
“คุณภาคินอย่ามาดูถูกหนูนะ !”
“งั้นก็พูดมา”
“หนูไม่มีอะไรจะพูด”
ตะวันรู้ดีว่าต่อให้อธิบายไปมากแค่ไหนก็คงไร้ความหมาย สำหรับภาคินเมื่อเขาปักใจเชื่ออะไรไปแล้ว เขาก็จะเชื่อสิ่งนั้นโดยไม่เปิดรับเหตุผลอื่น ต่อให้มีเหตุผลมาก
