ร่างเล็กแทบทำตัวไม่ถูกเมื่อก้าวเข้ามาในคาสิโนของภาคิน แม้เขาจะไม่ได้พาเธอผ่านทางด้านหน้าแต่เพียงภาพของเหล่าชายฉกรรจ์ที่ต่างก้มหัวทำความเคารพเมื่อเขาเดินผ่าน ก็ทำให้ตะวันรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว
เธอทำได้เพียงก้มหน้าเดินตามหลังเขาติด ๆ มือเรียวยกขึ้นจับชายเสื้อสูทของภาคินไว้แทบไม่ห่าง ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเธอไว้ไม่ให้หลงทางไปจากเขา ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจอยากจะมาด้วยตัวเองแต่เมื่อเผชิญบรรยากาศแบบนี้จริง ๆ ตะวันกลับรู้สึกทำตัวไม่ถูก
สายตาของผู้คนรอบด้านทำให้เธออึดอัดเพราะทุกคนมองเธอกับภาคินราวกับเป็นคนคนเดียวกัน
“คุณเดินช้า ๆ สิ” ตะวันเอ่ยเรียกพร้อมกระตุกชายเสื้อให้เขาหยุดเมื่อเริ่มก้าวตามเขาไม่ทัน ความสูงของทั้งคู่ต่างกันมากจนจังหวะก้าวขาของเธอสั้นกว่าอย่างเห็นได้ชัด
“มึงขาสั้นเองหรือเปล่า” คำตอบที่ได้รับทำให้ตะวันตวัดสายตามองทันที เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจเพราะเธอไม่ใช่ผู้หญิงรูปร่าง
