ภาคินยืนนิ่งจับจ้องตะวันด้วยสายตาเรียบเฉยแต่ลึกลงไปกลับแฝงด้วยความสงสัย เขาอยากรู้ว่าอะไรทำให้เธอพูดแบบนี้ ทั้งที่หากเขาจะไปหาใครมันก็เป็นสิทธิ์ของเขาและเธอไม่มีเหตุผลอะไรจะก้าวก่าย
“แล้วถ้าฉันออกไปมันจะทำไม” เขาเลิกคิ้วถามน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันอย่างชัดเจน ยิ่งเห็นตะวันหลบสายตาก็ยิ่งตอกย้ำความคิดในหัวเขาว่าเธอกำลังเข้าใจว่าเขาจะไปหาคนอื่น
“หนูช่วยคุณได้นะคะ”
“ฉันอยากเอาไม่ได้อยากให้เธอใช้ปากให้”
“…”
“ขอตัวก่อนแล้วกัน” ภาคินเอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพยายามก้าวขาอย่างช้า ๆ เพื่อเปิดโอกาสให้เธอพูดอะไรออกมาอีก
ความจริงแล้วเขาไม่ได้ตั้งใจจะไปไหนแต่เขาอยากได้คำตอบ อยากรู้ว่าในใจของเธอคิดอะไรอยู่กันแน่แต่สิ่งที่ตะวันแสดงออกมากลับมีเพียงความรู้สึกเดียวความผิดหวัง
ราวกับเธอกำลังคาดหวังบางอย่างจากเขา และเมื่อมันไม่เป็นดังหวัง ความรู้สึกนั้นก็พรั่งพรูออกมาโดยไม่อาจปิดบังได้เลย
