“หวงขนาดนี้แค่เด็กชงเหล้าเหรอวะ” ธันวาเหลือบตามองเพื่อนสนิทอย่างจับผิด น้ำเสียงเจือแววล้อเลียนปนสงสัย เขารู้ดีว่าสิ่งที่ภาคินพูดไม่ใช่ความจริง
เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้เป็นแค่เด็กชงเหล้าธรรมดา สายตาและท่าทีที่ภาคินใช้มองตะวันมันชัดเจนเกินกว่าจะปิดบังแต่เจ้าตัวกลับยังทำเป็นนิ่ง เงียบ ไม่ยอมเอ่ยปากยอมรับสักคำ
“มึงไม่ต้องเสือก” ภาคินตอบกลับเรียบ ๆ แต่เย็นเฉียบ สายตาคมกริบตวัดมองเพื่อนทั้งสองราวกับคมมีดที่พร้อมเฉือนทุกคนให้ขาดจากกัน
แต่มีหรือที่ธันวากับคีรินจะสะทกสะท้าน กลับกันทั้งคู่ยิ่งสนุกกับการได้ยั่วประสาทภาคิน
“ปกติก็แบ่งกัน กับคนนี้มึงแบ่งกูหน่อยได้ไหม”
“ไอ้ธันวา” น้ำเสียงของภาคินต่ำลงอย่างน่ากลัวคล้ายพายุที่กำลังก่อตัวก่อนจะปะทุขึ้นในเสี้ยววินาที
“แล้วมันพูดผิดตรงไหน มึงแบ่งตลอดกับคนนี้นะไม่แบ่งหรือไง” คีรินที่นั่งฟังอยู่นานเอ่ยขึ้นเสริมธันวา น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงความกวน
