ROOMMATE03:โรคจิตในสายตา[3]
1206 Words
ROOMMATE 03
******************************
ผมเดินเข้ามาในคณะแต่ยังไม่ทันที่จะได้เดินเข้าไปในห้องเรียนก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักผมซะก่อน ทำให้ผมหันไปมองหน้าเธอที่มองหน้าผมกลับมา
และการที่เธอยิ้มให้ผมแบบนี้คิดว่าเธอเองก็น่าจะรู้จักผมนะ แต่ผมน่ะแม่งยังจำหน้าเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะงั้นไม่ต้องพูดถึงชื่อเลย ถ้าเกิดว่าไม่สนิทกันจริงๆ ผมจำไม่ได้หรอกนะ ไม่ว่าจะเป็นชื่อของเธอหรือหน้าตาเธอ
แต่คิดว่าอาจจะเป็นคนที่ผมเคยคุยด้วยล่ะมั้ง ก็แค่คุยไม่จำเป็นต้องจำหน้ากันก็ได้ไง และตอนนี้เธอก็กำลังยิ้มหวานให้ผมซะด้วย
แต่โทษทีนะเว้ยผมไม่ได้สนใจผู้หญิงคนไหนเลยตั้งแต่ที่เริ่มเข้าหามารีนแล้วล่ะ ต่อให้ตอนนี้ผมกับมารีนจะไม่ได้เป็นอะไรกันก็ตาม
แต่ผมก็ไม่อยากจะคุยกับผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว เพราะถ้าเกิดว่าเธอเริ่มมีใจให้ผมแต่รู้ว่าผมกำลังคุยหลายคนมันคงดูไม่ดีแน่ๆ
เพราะงั้นในเมื่อมันจริงจังกับเธอไปแล้วก็ไม่ควรทำอะไรลับหลังเธอเหมือนกัน ก็คงต้องทำทุกอย่างให้เธอหวั่นไหวให้ผมเร็วๆ นั่นแหละ
“พี่ดีนจำหนูได้มั้ยคะ?”
“ครับ?”
“หนูชื่อยูริที่คุยกับพี่ดีนที่ผับเมื่ออาทิตย์ก่อนไงคะ”
“อ่า โทษทีนะพอดีพี่จำไม่ได้น่ะ”
"จำหนูไม่ได้เลยเหรอคะ?"
"จำไม่ได้ครับ"
ผมก็จำไม่ได้จริงๆ นะ เพราะส่วนมากแล้วเวลาที่ไปผับก็ไม่ได้สนใจใครอยู่แล้ว ถ้ามีผู้หญิงเข้ามาทักก็อาจจะคุยตอบแต่แทบไม่ได้จำหน้าหรือจำชื่อเธอด้วยซ้ำ เพราะส่วนมาก็จะแดกแต่เหล้าแล้วก็เมาอย่างเดียวเลย
พอผมตอบกลับไปแบบนั้นเธอก็หุบยิ้มทันทีเหมือนไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่ผมจำเธอไม่ได้ มันก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรที่ผมจะต้องใส่ใจจำหรือเปล่า เพราะยังไงแล้วเราก็ไม่ได้คุยกันต่ออยู่ดีนั่นแหละ
แค่เดินเข้าไปทักผมที่ผับแล้วจะให้ผมจำเธอได้น่ะมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ เพราะเราก็ไม่ได้รู้จักกันมาก่อนด้วยเหมือนกัน
แต่แล้วไม่นานเธอก็ยิ้มออกมาทำเหมือนว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็คงไม่อยากทำให้ผมเห็นว่าเมื่อกี้เธอทำหน้าไม่พอใจล่ะมั้ง แต่มันก็ไม่ทันแล้วล่ะ เพราะเมื่อกี้ผมแม่งเห็นไปแล้วไงว่าเธอทำหน้าไม่พอใจออกมา
แต่ไม่ว่าเธอจะทำหน้ายังไงหรือพยายามเข้าหาผมยังไงผมก็ไม่ได้สนใจอยู่ดี ก็บอกไปแล้วไงว่าผมสนใจแค่รูมเมทของผมคนเดียวเท่านั้นแหละ
ผู้หญิงคนอื่นไม่ได้มีผลอะไรกับใจผมหรอก เพราะงั้นแล้วผมคิดว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องสนใจคนตรงหน้าด้วยซ้ำ
“หนูก็คิดว่าพี่ดีนจะจำหนูได้ซะอีก เพราะวันนั้นพี่บอกว่ายังไงก็ไม่ลืมหนู”
“ถ้าเป็นวันนั้นก็ไม่ลืม แต่ถ้าผ่านวันนั้นมาแล้วใครจะไปจำได้ล่ะเพราะเราไม่ได้คุยกันตลอด”
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูแค่มาทักทายพี่ดีนเท่านั้นเอง วันนี้พี่ดีนว่างมั้ยคะหนูอยากชวนพี่ดีนไปทานข้าวด้วยกันค่ะ”
“ไม่ว่างครับ พอดีพี่ต้องไปรับคนของพี่น่ะ”
“คนของพี่ดีนเหรอคะ?”
“พี่อาจจะยังไม่ได้บอกว่าพี่มีคนที่ชอบอยู่แล้วนะครับ”
“หมายความว่าพี่มีแฟนแล้วเหรอคะ?”
“ยังไม่มีหรอก แต่อีกไม่นานก็คงจะมีน่ะ”
"แล้วหนู..."
"พี่ไม่เคยคุยกับเรานะ ไม่เคยพูดให้ความหวังเราด้วย เพราะงั้นเรื่องที่พี่จะมีแฟนไม่เกี่ยวกับเราหรอกนะ"
พูดจบผมก็ยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนที่จะเดินผ่านเธอไปทันที ที่ผมต้องพูดแบบนี้เพราะผมไม่อยากให้เธอมาเสียเวลากับผม
อีกอย่างตอนนี้ผมคิดว่าตัวเองแม่งจริงจังกับมารีนแล้วว่ะ เพราะงั้นแล้วผมเลยอยากจะเอาเวลาที่คุยเล่นกับผู้หญิงคนอื่นเข้าหาเธอเพื่อทำให้เธอเป็นของผมไม่ดีกว่าเหรอ
จริงๆ แล้วการที่ผมจะขึ้นคร่อมตัวมารีนน่ะทำโคตรง่ายเลยนะ แต่ผมก็ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะแม่ของเราสองคนสนิทกันและถ้าผมทำแบบนั้นจริงๆ มันก็อาจจะทำให้มารีนเกลียดขี้หน้าผมตลอดไปเลยก็ได้
และนั่นมันก็อาจจะทำให้แม่ของเราต้องเลิกคบกันอีก ผมเลยคิดว่าค่อยเป็นค่อยไปน่าจะดีกว่า
นี่ขนาดนี้ค่อยเป็นค่อยไปนะเธอยังมองว่าผมเป็นโรคจิตบ้างล่ะ หื่นกามบ้างล่ะ แต่เอาเหอะ อย่างน้อยๆ ผมก็ได้เป็นโรคจิตในสายตาเธอไง ไม่ได้อยู่นอกสายตาของเธอ
ผมเดินเข้ามานั่งข้างศิลป์เพื่อนสนิทของผม ก่อนที่มันจะเงยหน้าจากหน้าจอมือถือมามองหน้าผมแล้วเอ่ยถามขึ้นมา หรือพูดง่ายๆ ก็คืออยากเสือกเรื่องของผมนั่นแหละ
"มาเรียนสายนะมึง"
"แวะไปส่งมารีนไง"
“สรุปแล้วมึงจริงจังกับรูมเมทคนนี้ว่างั้นเหอะ?”
“ทำไมเหรอ อาการของกูมันเหมือนว่ากูคลั่งรักรูมเมทตัวเองว่างั้น?”
“ก็เออไง มึงแม่งเคยสนใจผู้หญิงที่ไหนล่ะ เมื่อกี้ก็ไลน์มาบอกกูว่าจะมาช้าเพราะไปส่งเธอไม่ใช่หรือไง ปกติแล้วถ้ามึงไม่สนใจใครมึงก็จะไม่เข้าหาแบบนี้นะ แต่นี่มึงแม่งเล่นไปส่ง เดี๋ยวก็จะไปรับอีก มันก็เลยทำให้กูอยากรู้ว่ามึงจริงจังกับคนนี้จริงๆ งั้นเหรอ”
“ไม่รู้ดิ กูแค่รู้สึกว่ามารีนมีอะไรที่ดึงดูดกูก็เท่านั้นเอง”
“เดี๋ยวก่อนนะรูมเมทของมึงเนี่ยนะมีอะไรที่น่าดึงดูด แม่งอย่างกับบวชชี”
"มึงพูดเกินไปป่ะเนี่ย มารีนไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอกนะ"
"แต่หลายคนก็มองว่ามารีนเป็นแบบนั้นไง กูไปสืบมาแล้วนะเว้ยว่าผู้ชายน่ะไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้หรอกเพราะมันไม่เร้าใจ"
"แค่ใส่แว่นและกระโปรงยาว ไม่ชอบแต่งหน้าแค่นั้นเองเหรอวะที่มองว่าไม่เร้าใจ"
"ก็ไม่รู้ดิ เห็นผู้ชายหลายคนพูดกันแบบนั้นน่ะว่ามารีนไม่น่าสนใจและไม่น่าเร้าใจด้วย"
“มึงก็พูดไป มึงไม่ได้เห็นเหมือนที่กูเห็นนี่”
“แล้วมึงไปเห็นอะไรมาล่ะ?”
“เรื่องของกู”
- Writer
