ROOMMATE05:พยายามเข้าหา[2]
1201 Words
ROOMMATE 05
***************************
“แล้วแกคิดว่าเขาเห็นอะไร เห็นยัยแว่นที่หมกมุ่นแต่กับตำราเรียนงี้เหรอ?”
“ไม่ใช่แบบนั้น อารมณ์เหมือนว่าเขาอยู่กับแกแล้วเขาสบายใจแบบนี้ก็ได้ หรือไม่ก็ชอบเวลาที่ได้อยู่กับแกอ่ะ”
เนียตอบกลับมาทันทีว่าการที่ดีนอยากอยู่กับฉันมันอาจจะเป็นเพราะว่าเขาสบายใจก็ได้ ไม่จำเป็นว่าผู้หญิงคนนั้นต้องสวยหรือดูดีกว่าใคร เขาแค่ต้องการผู้หญิงที่เขาอยู่ด้วยแล้วสบายใจ
แต่ยังไงก็เถอะ ฉันก็ไม่อยากเชื่ออยู่ดีว่าการที่ดีนอยู่กับฉันแล้วสบายใจ เพราะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันฉันต่อว่าและด่าเขาตลอดเวลาเลยนะ
ไม่ได้จะบอกว่าตัวเองไม่ดูดีหรือไม่สวย แต่ฉันแค่คิดว่ามันมีผู้หญิงที่สวยและดูดีกว่าฉันเข้าหาเขาอีกเยอะเลยล่ะ
"ดีนเขาอาจจะชอบที่แกเป็นแกก็ได้นะมารีน"
“ถ้าฉันเป็นดีนนะฉันก็คงหาผู้หญิงที่คู่ควรกับตัวเองน่าจะดีกว่า”
“แล้วแกไม่คู่ควรกับเขาตรงไหนถามหน่อยเหอะ เอาแต่บอกว่าไม่สวย เฉิ่มเชย ทั้งๆ ที่ข้างในของแกอ่ะดีกว่าผู้หญิงหลายคนตั้งเยอะ”
“แต่ส่วนมากผู้ชายก็จะมองผู้หญิงที่สวยก่อนเสมอนะ”
“ฉันบอกแล้วไงว่าแกก็สวยในแบบของแก สวยแบบสาวแว่นไรงี้”
“ไม่ต้องมาพูดเลย แกอยากจะให้ฉันมีความรักใช่มั้ยล่ะ แต่ฉันไม่อยากมีหรอกแค่เรื่องเรียนก็ปวดหัวอยู่แล้ว”
“แล้วถ้าสมมติว่าดีนเขาชอบแกจริงๆ ล่ะ แกจะชอบเขาตอบกลับไปหรือเปล่า?”
“ไม่ชอบ ฉันไม่ชอบใครทั้งนั้น”
และฉันก็ตอบกลับไปทันที ฉันไม่ได้คิดอยากจะมีความรักตอนนี้หรอกนะ อีกอย่างฉันชอบการอยู่คนเดียวมากกว่า อยากไปไหนก็ไปหรืออยากจะทำอะไรก็ทำโดยที่ไม่ต้องแคร์อีกคนเลย
ฉันเห็นเพื่อนตัวเองมีแฟนแล้วต้องคอยรายงานว่าจะไปไหนมาไหนกับใครบ้าง แถมบางครั้งยังต้องมาทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระอีก
มันเลยทำให้ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องการมีแฟนหรืออยากจะมีความรักเลย แค่เรื่องเรียนอย่างเดียวมันก็ทำให้ฉันปวดหัวมากพออยู่แล้ว
ไหนจะเรื่องรูมเมทคนหื่นของฉันอย่างดีนอีก มันเลยทำให้ฉันคิดว่าถ้าตัวเองมีแฟนตอนนี้ฉันอาจจะต้องเป็นโรคประสาทตายก่อนแน่ๆ
ขอให้ฉันได้อยู่กับตัวเองและรักตัวเองไปก่อนแล้วกัน เอาไว้วันไหนที่ฉันอยากเปิดใจก็ค่อยว่ากัน ไม่ได้จะเล่นตัวอะไรเลยนะ เพียงแต่ฉันเข็ดกับการที่ตัวเองถูกหลอกมาหลายครั้งก็เท่านั้นเองแหละ
พอฉันตอบไปว่าไม่ชอบใครทั้งนั้นเนียมันก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันมากกว่าเดิมเหมือนกำลังจับพิรุธฉันอยู่ มันไม่สามารถจับพิรุธอะไรฉันได้หรอก เพราะฉันไม่มีความลับกับมันอยู่แล้ว
มันอาจจะคิดว่าฉันชอบดีนแต่กลัวตัวเองจะเจ็บใช่มั้ยล่ะ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่เนียมันคิดหรอก เพราะฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขา
“อะไรของแกไม่ต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ก็ได้มั้ง”
"ฉันก็แค่อยากรู้เท่านั้นเองว่าตอนนี้แกหวั่นไหวให้ดีนหรือเปล่า หรือว่าชอบเขาไปแล้วแต่ยังไม่รู้ใจตัวเองหรือยัง"
"ก็บอกไปหลายครั้งแล้วไงว่าไม่ได้ชอบเขา และไม่ได้คิดอะไรกับเขาทั้งนั้นแหละ"
“แต่ฉันคิดว่าอีกไม่นานแกอาจจะหวั่นไหวให้ดีนก็ได้นะมารีน”
“ทำไม?”
“มีผู้ชายหน้าตาดีพักอยู่ในห้องด้วยกันและเขาก็พยายามเข้าหาแก คิดว่าความรู้สึกของแกอ่ะมันจะไม่หวั่นไหวให้เขาเลยหรือไง”
“แต่มันยังไม่ใช่ตอนนี้หรอกนะ เพราะว่าตอนนี้ฉันไม่ได้ชอบดีน”
“ปากแข็งไปเถอะ แต๋ฉันมั่นใจว่าสักวันแกจะต้องชอบดีนแน่ๆ”
“แกนี่ยังไงนะเนียชอบยุให้เพื่อนมีแฟน ถามหน่อยเหอะถ้าเกิดว่าฉันชอบดีนขึ้นมาจริงๆ แล้วเขามาทิ้งฉัน แกรับผิดชอบความรู้สึกของฉันไหวมั้ยล่ะ?”
“ฉันไม่ได้ยุให้เพื่อนมีแฟน แต่เห็นแกเล่าว่าดีนพยายามเข้าหาแกทั้งๆ ที่ไม่เคยมีใครเห็นเขาตามจีบผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย มันเลยทำให้ฉันค่อนข้างที่จะมั่นใจว่าดีนอาจจะชอบแก”
“ก็แค่อาจจะแต่ก็อาจจะไม่ได้ชอบด้วยก็ได้”
พูดจบฉันก็ก้มหน้าอ่านหนังสือเพื่อเลี่ยงการพูดเรื่องของดีนกับเนีย ฉันไม่อยากให้เนียเอาเรื่องของดีนมาพูดกับฉัน เพราะทุกวันนี้ที่ฉันต้องกลับเข้าห้องไปก็ปวดหัวกับรูมเมทมากพออยู่แล้ว
เพราะงั้นฉันมาเรียนฉันก็ไม่อยากจะเอาเรื่องของดีนมาทำให้ตัวเองต้องปวดหัวเพิ่มอีก พอเนียที่เห็นอย่างนั้นมันก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจและไม่ได้พูดเรื่องของดีนอีก
หลังจากที่เรียนเสร็จแล้วฉันก็แยกกับเนียก่อนจะเดินมาที่หน้าคณะเพื่อที่จะไปเรียกแท็กซี่ แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เดินไปไหนมือของฉันก็ถูกมือหนาของใครบางคนคว้าเอาไว้ซะก่อน
ทำให้ฉันตกใจต้องหันไปมองและเห็นว่าเจ้าของมือหนานั้นก็คือดีนไอ้รูมเมทคนหื่นของฉันเอง ฉันก้มมองมือตัวเองที่ถูกเขากุมมือเอาไว้ก่อนจะดึงมือออกจากมือของเขาทันที
เพราะฉันไม่ชอบให้เขามาแตะเนื้อต้องตัวฉัน นี่ก็บอกไปหลายครั้งแล้วนะว่าไม่ชอบ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจเลยถึงได้พยายามเข้าหาฉันแบบนี้
แล้วนี่เขามาทำไมก่อน ตอนที่มาส่งฉัน ฉันก็บอกไปแล้วนะว่าฉันจะกลับเองเขาไม่ต้องมารับฉันก็ได้ แต่ก็พอจะรู้ว่าคนหน้ามึนอย่างเขายังไงก็ไม่เข้าใจอยู่ดีนั่นแหละ
เพราะถ้าเขาเข้าใจเขาก็คงไม่มาตามฉันแบบนี้หรอก นี่ฉันก็อยากจะรู้จริงๆ เลยนะว่าเขาไม่อายเหรอที่มาตามยยแว่นอย่างฉัน
หรือว่าการที่เขามาตามฉันแบบนี้มันเป็นเพราะว่าเขาเห็นฉันเป็นเหยื่อเท่านั้นหรือเปล่า ก็เลยไม่อายน่ะ
ดีนที่เห็นว่าฉันปลดมือของเขาออกจากมือฉันเขาก็เลิกคิ้วถามกลับมาทันที เหมือนเขาไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงไม่อยากเข้าใกล้เขามากขนาดนี้
“นี่รังเกียจกันขนาดนั้นเลยว่างั้น?”
- Writer
