Kapwa kami nakatingin sa kisame ng kaniyang kuwarto. Wala saamin ang gustong maunang magsalita. Ewan ko pero mas gusto ko ang ganito. Simple pero sobrang dama ang katahimikan. I found it cute and sweet at the same time.
Nilingon ko si James, na ngayon ay nakapikit na. Ngayon, ako naman ang mag-aalaga sa ‘yo. He’s sick and I know he need someone to take care of him in tough times like this. Alam kong mangyayari ito dahil nababad siya sa malakas na pag-ulan kahapon.
Hindi ko masabi sa kaniya ang lahat nang nalaman ko kahapon. Gusto ko man na tanungin siya, pero mas nanaisin ko na siya na lang mismo ang magsabi ng kusa.
“Jonathan—” Napabalik na lamang ako sa aking ulirat ng biglang tawagin ni James ang aking pangalan. Kaya naman agad ko siyang tinanong.
“Bakit, James? May masakit ba?
