ตำรวจเวร
1101 Words
หญิงสาวสวมแว่นตาดำแบรนด์ดัง ในชุดสูทสีครีมแขนยาว กางเกงขายาว พอดีตัว รองเท้าส้นสูงแหลมสีดำ เดินเสยผมยาวเป็นลอนของตนเองไว้ด้านหลัง พลันเป่าลมออกจากปาก และสบถออกมาด้วยท่าทางหัวร้อน
เมื่อรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ข้างฟุตบาท ถูกล็อกล้ออยู่หน้าร้านกาแฟ โดยฝีมือของตำรวจ
“โอ๊ย! ตำรวจเวร ฉันแค่จอดรถซื้อกาแฟไม่ถึงสิบนาที ล็อกล้อกันเฉยเลย”
ใบบัวหญิงสาวที่มีใบหน้าสะสวย ดีกรีลูกสาวนักธุรกิจดัง จบจากต่างประเทศ และกลับมาช่วยงานที่บ้านอย่างจริงจัง
เธอเลื่อนแว่นตาดำขึ้นคาดผม ในมือถือกาแฟ หยิบมือถือจากกระเป๋าสะพายข้าง ขึ้นมากดต่อสายหาเลขาส่วนตัว
(ค่ะ คุณใบบัว) พิมพ์มาดาเลขาคนสนิท รุ่นราวคราวเดียวกับใบบัว ตอบรับเจ้านายสาวด้วยน้ำเสียงสดใสและสุภาพในคราเดียว
(พิมพ์มาดา ให้คนมาจัดการรถยนต์ฉัน ที่จอดหน้าร้านกาแฟ X ที) ใบบัวสั่งการเลขาคนสนิทด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเบื่อหน่าย
ชวนให้พิมพ์มาดาตกใจ จนต้องรีบเอ่ยถามเจ้านายสาวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงปนร้อนรน
(เกิดอะไรขึ้นคะ)
(โดนล็อกล้อ) ใบบัวเหลือบมองล้อรถยนต์ของตนเอง พลันถอนหายใจพรืดยาวด้วยความเบื่อหน่าย ตอบกลับเลขาแบบขอไปที
(คุณใบบัว จะเดินทางยังไง ให้พิมพ์เรียกคนขับรถไปรับไหมคะ) พิมพ์มาดาเสนอความช่วยเหลือให้เจ้านายสาว ด้วยความเป็นห่วงในทันที
(ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรียกรถ ไปบริษัทเอง) เพราะไม่อยากให้คนรอบข้างยุ่งยาก ร่างบางจึงตัดบทและกดตัดสายเลขาคนสนิทไปในทันที
แต่!
ในระหว่างที่ใบบัวกำลังมองหาแท็กซี่ เสียงเข้มปนดุดันกลับดังขึ้นทั่วบริเวณ ชวนให้ร่างบางต้องรีบหันกลับไปมอง
“หยุด! นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ”
จนกระทั่ง!
“ว้าย! อะไรของคุณเนี่ย” ใบบัวร้องเสียงหลง เมื่อมีผู้ชายทรงเอคนหนึ่ง วิ่งมาหยุดตรงหน้าเธอ และยัดกระเป๋าใบเล็กใส่มือเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะตัดสินใจวิ่งหนีออกไป
แต่! กลับถูกกลุ่มตำรวจนอกเครื่องแบบ จับตัวเอาไว้ได้เสียก่อน
“หยุด! อย่าขยับ”
ท่ามกลางความชุลมุนจากกลุ่มตำรวจ ใบบัวรีบทิ้งกระเป๋าใบเล็ก ที่ถูกยัดเยียดใส่มือเธอทิ้งในทันที พลันยกแขนสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ
“ฉันไม่เกี่ยว อะไรด้วยเลยนะ จะเล็งปืน ใส่ฉันทำไมเนี่ย”
“ตัวการร่วม รึเปล่า” เสียงเข้มปนดุดันของตำรวจนอกเครื่องแบบ ปกปิดหน้าครึ่งหนึ่งเอาไว้ ดังขึ้น ชวนให้ใบบัวสะดุ้งเล็กน้อย และรีบปฏิเสธเสียงหลงในทันที
“ตัวการร่วมอะไรเล่า ฉันไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ด้วยซ้ำ”
นัยน์ตาคมกริบมองร่างบางที่อยู่ตรงหน้า พลันเหลือบมองกระเป๋าใบเล็กที่มีผงสีขาวบรรจุอยู่ด้านใน และตอบกลับหญิงสาวเสียงนิ่งปนดุดัน
“ในมือของเธอ มีของผิดกฎหมาย”
“หา” ใบบัวเบิกตาโต อ้าปากค้างด้วยความตกใจ พลันยกมือโบกปฏิเสธในทันที
“คุมตัว ไปโรงพัก” เสียงเข้มของสารวัตรเพลิงกัลป์ ตะเบ็งเสียงสั่งงานลูกน้องคนสนิท ที่กำลังยืนนิ่งมองร่างบางราวกับต้องมนตร์
“นี่คุณ! ฉันบอกว่าฉันไม่เกี่ยว ไอ้ผู้ชายคนนี้ ยัดถุงใบนี้ใส่มือฉัน” ใบบัวรีบอธิบายเสียงหลง
แต่! สารวัตรเพลิงกัลป์กลับไม่รับฟังคำของเธอ แต่กลับเหน็บแนมด้วยคำพูดชวนให้ใบบัวหัวร้อนขึ้น
“ผู้ร้ายปากแข็ง”
“ก็บอก ไม่รู้จักไงเล่า” ใบบัวแว้ดเสียงแหลมออกมา พลันสบตาสารวัตรเพลิงกัลป์ด้วยสายตาฉุนเฉียว
“งั้นไปโรงพัก” แม้ใบหน้าหล่อเหลามีผ้าปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง แต่น้ำเสียงของสารวัตรหนุ่ม กลับดุดันชวนให้ร่างบางสะดุ้ง
“ฉันไม่ว่างหรอกนะ ฉันมีประชุม” ใบบัวยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมองเวลา พลันปฏิเสธสารวัตรหนุ่มด้วยสายตาดื้อรั้น
ชวนให้สารวัตรเพลิงกัลป์ หันกลับไปสั่งงานลูกน้องคนสนิทแทน เพียงเพราะตัวเองรำคาญเสียงแหลม และความดื้อรั้น ของผู้หญิงคนนี้
“สิงห์คุมตัว ผู้หญิงคนนี้ไปด้วย” ผู้กองสิงห์ลูกน้องสารวัตรเพลิงกัลป์ รีบเดินเข้ามาล็อกตัวใบบัวในทันที
ตามมาด้วยเสียงโวยวายของใบบัวที่ดังขึ้น แต่! กลับไม่สามารถเรียกความสนใจจากสารวัตรหนุ่มให้หันกลับมามองได้
“เดี๋ยวสิ! ไอ้คุณตำรวจห่วยแตก จับคนบริสุทธิ์อย่างฉันได้ยังไง”
ใบบัวทำได้เพียงสบถออกมาอย่างหัวเสีย พลันมองแผ่นหลังแกร่ง ของสารวัตรตัวการที่สั่งให้ลูกน้องจับกุมตัวเธอ ที่กำลังจับตัวหนุ่มทรงเอต้นเหตุของเรื่องนี้
“โอ๊ย! เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย”
“ช่วยให้ความร่วมมือด้วยครับ” ผู้กองสิงห์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ พลันให้ใบบัวเริ่มรู้สึกสงบลงอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ ผู้ชายคนนั้นยัดกระเป๋าใบนี้ใส่มือฉัน ก่อนที่พวกคุณจะมาถึง ไม่เชื่อดูกล้องวงจรปิดสิ” เมื่อมีคนใจเย็นพอที่จะรับฟัง ใบบัวจึงรีบอธิบายให้ผู้กองสิงห์ได้รับฟังอีกครั้ง
แต่! กลับได้เพียงแค่คำตอบสุภาพ และใบหน้าเรียบเฉย ไร้คำปลอบประโลมใจดั่งที่ควรจะเป็น
“ครับ”
ตามมาด้วยเสียงดุดันของสารวัตรหนุ่ม ที่ตะโกนสั่งงานลูกน้องคนสนิท เมื่อเจ้าตัวจัดการกับหนุ่มทรงเอเรียบร้อยแล้ว
“สิงห์ รีบพาตัวขึ้นรถได้แล้ว”
“เชิญครับ” ผู้กองสิงห์ผายมือเชิญใบบัว ขึ้นรถตำรวจด้วยน้ำเสียงสุภาพ ตามมาด้วยน้ำเสียงโวยวายของหญิงสาวดังขึ้นอีกครั้ง
“โอ๊ย! ฉันไม่ไป ทำไมฉันต้องไป ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”
เสียงโวยวายของใบบัว ทำให้สารวัตรเพลิงกัลป์ต้องเดินกลับมา หยุดตรงหน้าของหญิงสาว พลันสบถออกมาท่าทางหัวร้อน
“จะโวยวายทำไม ถ้าไม่ผิดก็ไปให้ปากคำที่โรงพัก”
“อะไรกันเนี่ย ฉันไม่ผิด เป็นตำรวจภาษาอะไร? ไม่ฟังเสียงคนอื่นบ้าง”
“หลักฐานคามือ” นัยน์ตาคมกริบมองใบหน้าสวย พลันสวนกลับเธออย่างเยือกเย็น ราวกับตัดสินในตัวเธอเสร็จสรรพ
“วู้ย! ถ้าพิสูจน์ว่าฉันไม่ผิด ฉันจะฟ้องหมดโรงพักเลย คอยดู” ใบบัวกัดฟันกรอดด้วยความโมโห หากเรื่องนี้พิสูจน์ได้ว่าเธอบริสุทธิ์ แน่นอนว่าเธอ! ไม่ยอมปล่อยสารวัตรคนนี้ไปแน่
“เชิญ!” สารวัตรเพลิงกัลป์ตอบกลับเสียงเข้ม พลันหลีกทางให้ใบบัวเดินขึ้นรถยนต์ตำรวจที่จอดอยู่ด้วยสายตาจริงจัง
- Writer
- chap_listContents
- likeADD