“พลอยจะไปไหนครับ” วิชญ์กล่าวแล้วหันหน้ากลับมายังกระจกรถยนต์
“พลอยเปลี่ยนใจแล้วค่ะ ไม่ไปว่ายน้ำแล้ว พลอยว่าเราไปเปิดห้องหาไรทำดีกว่าค่ะ” ดุจพลอยเอ่ยเสียงหวาน
หญิงสาวทอดมองชายหนุ่มด้วยแววตาออดอ้อนเหมือนลูกแมวน้อยที่วิชญ์ชอบแพ้ทางให้เสมอๆ
“พลอยแต่พี่ต้องไปทำงาน พี่ไปส่งได้แค่ที่ฟิตเนสนะ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจในท่าทีของนางแบบสาว
ดุจพลอยชะงัก หญิงสาวรู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่แม้วิชญ์จะไม่ออกแรงแม้แต่น้อย
“ทำไมคะ...ใช่สิพี่วิชญ์กำลังจะแต่งงานกับเพชรนี่ พลอยมันก็เป็นได้แค่ของเล่นคั่นเวลา” ดุจพลอยเอ่ยขึ้นอย่างตัดพ้อ หญิงสาวต้องปิดจบเกมนี้ให้เร็วที่สุด
“ก็ได้พลอยพี่มีเวลาให้พลอยแค่ครึ่งวัน ไปกินข้าวพอตกลงไหม” วิชญ์เอ่ยแล้วลอบมองหญิงสาวอย่างนึกกระหยิ่มในใจ
ดวงหน้าคมของดุจลอยคลี่ยิ้มออกมาอย่างสมใจ หญิงสาวปรับเบาะเอนนอนอย่างสบายอารมณ์
“ตกลงค่ะ” ดุจพลอยเอ่ยแล้วดึงแว่นตาลงมาปิดบังใบหน้าอย่
