บรรยากาศภายในถ้ำเงียบสงัดลงชั่วครู่ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน อัคคีในร่างมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบขยับกายลุกขึ้น แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยรอยข่วนจางๆ จากอารมณ์รักที่เพิ่งผ่านพ้น เขาคว้าเสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่นมาสวมไว้อย่างลวกๆ นัยน์ตาสีครามจ้องมองรินรดาที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวงแหน
“ฉันไม่ให้เธอไป” อัคคีเอ่ยเสียงต่ำ ห้วนสั้น และเต็มไปด้วยอำนาจ เขาคว้าข้อมือเรียวไว้แน่น แรงบีบนั้นสื่อถึงความหวาดระแวงลึกๆ ว่าเขาจะสูญเสียเธอไป “พวกมันมีปืน... และไอ้ตำรวจนั่นมันจ้องจะฆ่าฉัน มันจะเอาตัวเธอไป”
“คุณต้องเชื่อใจฉันนะคะอัคคี” รินรดาหันกลับมาสบตาเขา มืออีกข้างทาบลงบนอกแกร่งที่หัวใจยังคงเต้นแรง “เราทำสัญญากันแล้ว... ร่างกายและวิญญาณของฉันเป็นของคุณ ฉันไม่หนีไปไหนแน่ แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง พวกเขาจะบุกเข้ามาถึงที่นี่ และคุณจะถูกจับตาย”
“ฉันไม่กลัวตาย!” เขาคำราม สั
