ในขณะที่อัคคีกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องเพื่อไปคุมขบวนรถ รินรดากลับรู้สึกถึงแรงขับเคลื่อนบางอย่างที่พลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด ประสาทสัมผัสที่ไวขึ้นผิด มนุษย์ทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายที่โหยหา 'กลิ่นอาย' ของเขาจนแทบคลั่ง เธอปรี่เข้าไปคว้าสาบเสื้อเชิ้ตของเขาจากทางด้านหลังแล้วกระชากให้เขาหันกลับมา
“จะไปจริงๆ เหรอคะ...” เธอพึมพำชิดแผ่นอกกว้างที่อุ่นจัดจนเกือบจะร้อน มือเรียวที่สั่นเทาเริ่มลูบไล้ไปตามมัดกล้ามหน้าท้องที่แข็งเกร็งภายใต้เนื้อผ้า “ฉันยังรู้สึกถึงคุณอยู่เลย... มันยังร้อนอยู่ข้างในนี้...”
อัคคีคำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของรินรดา นัยน์ตาสีครามของเขาเข้มจัดจนเกือบดำสนิท สัญชาตญาณสัตว์ป่ารับรู้ได้ทันทีว่า ‘เมีย’ ของเขากำลังเรียกร้อง เขาไม่รอช้าที่จะสนองตัณหานั้นด้วยความดิบเถื่อนที่มากกว่าเดิม
“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาอ่อยตอนที่ฉันกำลังมีอารมณ์...”
เขาขบกรามจนเป็นสันนู
