บรรยากาศในคฤหาสน์หินโบราณคืนนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด หลังจากกลับมาจากสมรภูมิที่คาสิโน อัคคี ก็ขังตัวเองอยู่ในห้องโถงกว้าง เขาไม่ได้คำรามด้วยความโกรธ แต่กลับสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดที่มนุษย์ยากจะจินตนาการ เสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บดังแทรกออกมาจากร่างกายหนาเป็นระยะ ราวกับมีบางอย่างกำลังพยายามจะฉีกทึ้งผิวหนังของเขาออกมาจากข้างใน
รินรดา ยืนมองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา เธอพยายามจะเข้าไปประคอง แต่ สิงห์ และ ป้าบัว (แม่นมผู้เฒ่า) กลับห้ามไว้
“อย่าเพิ่งเข้าไปตอนนี้ค่ะคุณหนู... นายท่านกำลังสู้กับแรงสะท้อนของคำสาป” ป้าบัวเอ่ยเสียงสั่น
เมื่อความเจ็บปวดบรรเทาลงชั่วคราว อัคคีพิงหลังกับเสาหินขนาดใหญ่ ลมหายใจหอบถี่ เหงื่อกาฬไหลชุ่มจนเสื้อเชิ้ตแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง
“ทำไม... ทำไมมันถึงเกิดขึ้นอีก” อัคคีเค้นเสียงถาม “นี่ยังไม่ใช่คืนเดือนดับ... แต่นับตั้งแต่ฉันเจอริน... ฉันกลายร่างนอกเวลา
