เสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำราวกับจะถล่มยอดดอยมหาโหดให้ราบคาบ สลับกับเสียงกึกก้องของสายฟ้าที่ผ่าลงมาเป็นระยะ แสงแฟลชจากฟ้าแลบทำให้เห็นภาพความพินาศหน้าคฤหาสน์หินโบราณได้อย่างชัดเจน ประตูไม้โอ๊คหนาหนักถูกพังจนหลุดออกจากบานพับ เศษโซ่ตรวนเส้นมหึมาที่เคยใช้พันธนาการจ่าฝูงยามคลุ้มคลั่งบัดนี้ขาดสะบั้นราวกับเส้นด้าย
อัคคี ในร่างอสูรยักษ์สูงกว่าสามเมตร ขนสีเทาเงินเปียกโชกไปด้วยน้ำฝนและหยาดเลือดจากการขัดขืนพันธนาการ เขายืนตระหง่านอยู่กลางลานกว้าง นัยน์ตาสีครามที่เคยแฝงไปด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันที่ดุร้าย
ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะถูกความมืดมิดกลืนกิน อัคคีได้ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาดต่อ สิงห์ และลูกน้องทุกคน...
"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ให้ทุกคนหลบเข้าไปในห้องนิรภัยใต้ดิน ล็อคประตูให้แน่นหนาที่สุด และห้ามออกมาจนกว่าจะถึงรุ่งสาง ต่อให้ได้ยินเสียงฉันตาย... ก็ห้ามออกมา!"
เขาเลือ
