พายุฝนยังคงสาดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งราวกับจะไว้อาลัยให้กับโศกนาฏกรรมที่กำลังเกิดขึ้น เสียงระดมยิงจากเจ้าหน้าที่ตำรวจรอบทิศทางดังกึกก้อง แสงกระสุนวิถีโค้งแหวกอากาศมุ่งเป้ามายังแผ่นหลังของอสูรยักษ์ที่กำลังยืนบังร่างของคนรักไว้
รินรดา ที่บาดเจ็บสาหัสจากกระสุนนัดแรกของธันวา รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่จากสัญชาตญาณครึ่งอสูรในกาย เธอพุ่งตัวเข้าสวมกอดแผ่นหลังกว้างของอัคคีไว้แน่นในจังหวะที่ห่ากระสุนพุ่งเข้ามาถึง!
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
เสียงลูกตะกั่วเจาะทะลุร่างบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า รินรดากัดฟันสะกดกั้นเสียงกรีดร้อง เธอใช้แรงที่มีทั้งหมดเอื้อมมือที่โชกเลือดขึ้นไปจับเข้าที่ลำคอหนาของอสูรยักษ์
“อัคคี... กลับมา... รินรักคุณ...” หยดน้ำตาสุดท้ายของเธอร่วงหล่นลงบนอัญมณีสีดำที่แขวนอยู่ แสงสีครามเย็นเยียบระเบิดวาบออกมาจากสร้อย แผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายที่กำลังร้อนระอุด้วยเพลิงแค้นของอัคคี
ทันทีที่ศิลาราหูทำงาน น
