ท่ามกลางความเงียบงัดในส่วนที่ลึกที่สุดของถ้ำ กลิ่นคาวเลือดและไอความร้อนจากร่างกายของ อัคคี ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง เขาพิงหลังกับผนังหินที่เย็นเยียบ ลมหายใจหอบถี่สลับกับเสียงคำรามต่ำในลำคอที่ดูเหมือนไม่ใช่เสียงของมนุษย์ บาดแผลจากกระสุนที่ไหล่และหน้าอกเริ่มมีควันจางๆ พุ่งออกมา พร้อมกับผิวหนังที่ขยับเขยื้อนราวกับมีสิ่งมีชีวิตดิ้นรนอยู่ภายใต้ชั้นกล้ามเนื้อ
“ไป... ฉันบอกให้เธอ... หนีไป!” อัคคีเค้นเสียงตะคอก นัยน์ตาสีครามส่องประกายวาวโรจน์ในความมืด เส้นเลือดตามลำคอปูดโปนด้วยความทรมาน “ก่อนที่ฉันจะคุมมันไม่ได้... แล้วฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ!”
รินรดามองภาพชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังจะกลายเป็นอสูรด้วยหัวใจที่บีบคั้น เธอไม่ได้วิ่งหนีตามคำไล่ส่ง แต่กลับทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเขา มือเรียวเอื้อมไปกุมมือหนาที่กรงเล็บเริ่มแหลมคมขึ้นมา
“ป้าบัวบอกฉันว่า... คำสาปนี้มีทางบรรเทา” รินรดาเสียงสั่น แต่ดวงตามุ่งมั
