CEYHUN
Sanki bir tiyatro oyununun başrol oyuncusuydum ama hiç repliğim yok gibiydi. Eğer oyuna bir isim vermem gerekirse “Bir delinin güncesi,” olabilirdi. Birçok şehirde oynanmış ve tüm hareketler harikulade şekilde ezberlenmiş bir oyunu yeniden oynuyor gibiydik. Hastaneye sevk edileceğim ve sicilime akli melekeleri yerinde değil raporu işlenecekti. Tüm çocukluğu bir şeytanın yanında geçen birinin meleklerinin yerine olmasını beklemek mantığı olmayan bir konuydu. Her günüm bir öncekinden daha cehennem gibi geçerken, o şeytanın hala başucumda olduğunu hissediyordum. Vücudum verilen onca ilaca, uyuşukluk ve halüsinasyonlarla cevap veriyordu. Kendimle mi konuşuyordum yoksa beni terk etmemeye yeminli olan Cesur ile mi konuşuyordum artık ben de karıştırmaya başlamıştım.
Bir rüyanın içindeymi
