ที่บริษัท
ธิมาดานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด ขณะที่ฟังคำบอกเล่าจากเพื่อนรักที่เป็นพยาบาล
“ขออะไรที่เด่น ๆ กว่าคำว่าหล่อลากไส้หน่อยได้ไหม มีไฝมีปานตรงไหนของหน้าบ้างไหม ฉันจะได้คิดออกว่าเขาเป็นใคร”
(ไม่มีเลย เด่นที่สุดคือหล่อ หุ่นดีมาก หล่อมาก ๆ หุ่นแซ่บเว่อร์)
“แกนี่บ้าคนหล่อจริง ๆ เลยนะนา บอกแค่นี้ฉันจะรู้มั้ย”
(คุณคะ ฉันก็อธิบายได้ดีที่สุดแล้วนะ คิ้วเข้ม ตาคม ปากกระจับ จมูกโด่ง ผมยาวแค่ต้นคอ แต่งตัวดี รวม ๆ แล้วทั้งหล่อ ทั้งบุคลิกดี ไม่มีข้อเสียให้ติเลยค่ะคุณแฟนขา)
“แล้วฉันจะทำไงดีล่ะนา พรุ่งนี้แม่จะกลับบ้านแล้ว แต่ยังไม่รู้เลยว่าใครจ่ายเงินให้ ฉันเครียดนะเนี่ย”
(ฉันพยายามจะถามชื่อเขาแล้วนะ แต่เขาไม่บอก เขาเจตนาเลี่ยงที่จะไม่บอก ฉันคิดว่าเขาคงไม่ได้หวังผลอะไรจากแกหรอกนะแฟน ไม่งั้นเขาคงบอกฉันแล้วว่าเป็นใคร ฉันว่าเธออย่าคิดมากเลยนะ เขาอาจจะเป็นญาติที่เธอไม่เคยรู้จัก พอได้ข่าวว่าแม่เธอป่ว
