“พี่เชื่อว่าปลายต้องสมหวัง” ถ้าเขาคนนั้นเป็นพี่ต้น เธอคิดต่อในใจ “เพิ่งจะสองทุ่มกว่า ๆ เอง เราไปหาอะไรกินเป็นการฉลองล่วงหน้าดีกว่ามั้ย กินตุนไว้สำหรับการสารภาพรักครั้งยิ่งใหญ่ไง” ธิมาดาหัวเราะเสียงดังตบท้ายประโยค เมื่อเห็นอาการอายแทบม้วนของอีกฝ่าย
“ไปก็ไปสิคะพี่แฟน กินน้ำแข็งไสเพิ่งความหวานเตรียมไว้ก็ดีนะคะ” แล้วทั้งสองก็พากันเปลี่ยนชุดนอนเป็นชุดลำลองง่าย ๆ ขับรถออกจากบ้านไปยังปั๊มน้ำมันหน้าปากซอยใหญ่ ที่มีร้านอาหารคาวหวานหลายร้านเปิดอยู่ในนั้น
......................
ยุทิตย์นั่งรอฐวรรษอยู่ในผับของเพื่อนตามที่นัดกันไว้ แล้วชวนคุยถึงเรื่องราวต่าง ๆ ถามไถ่ถึงเพื่อนคนอื่น ๆ ที่ตัวเองไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอบ่อยนัก
“ฉันตกใจนะ ที่นายมาโดยที่ไม่โทรมานัดล่วงหน้าก่อนแบบนี้ ดีนะที่วันนี้ฉันเข้าร้าน”
“ก็ไอ้ต้นน่ะสิ มันบอกว่ามีปัญหาชีวิตอยากปรึกษา นัดให้ฉันมารอที่นี่”
“อ๋อ แล้วเมื่อไหร่จะกลับไปที่
