Onu Divriği'ye maphus eden ve hanemizde 6 gün konaklama mecburiyetinde bırakan yağmur damlaları, yerini birbirinden eşsiz şekillerdeki kar tanelerine bırkamıştı. Kendini soğuktan sakınan ilçe halkı da haliyle mecbur olmadıkça sokağa çıkmıyordu. Sokak sokak yayılan gürültülü bir sessizlik hakimdi anlayacağınız. Her evin bacası tütüyor ve kışa kendini iyi hazırlayan herkes yazın çektiği yorgunluğun sefasını sürüyordu.
Gidişinin ardından bugün itibariyle tam tamına 15 hafta geçmişti. Geride bıraktığı mektupta yazanlar bile eski canlılığını kaybetmiş durumdaydı. Kış mevsiminin en çetin günlerini yaşadığımız şu günlerde, üşüyen zihnimin ısınması için ihtiyaç duyduğum tek şey; garip bir şekilde onun sesini duymaktı. Elim birkaç kez telefona gitse de kendimi bir şekilde engellemeyi başarabilmiş
