" Bir ferdi olduğum insanlık, ah ne kadar az idi gerçekten; derinliklerine erişemediği yeraltı ile sonsuzluğa uzanan gökyüzü arasındaki dünyasında, ancak basabildiği toprakla ve varabildiği menzille sınırlıydı; ne kadar âciz, bilgisiz ve çaresizdi!"
Yaşar Kemal'in Yer Demir, Gök Bakır kitabındaki bu pasajı okurken bir tevafuk meydana geldi. Zira bahsedilen insanlık azlığının bir emsali az önce yanıbaşımda zuhur etmişti. Doğu Ekspresi'nin ne yapsalar bir türlü adam akıllı ısıtamadıkları kompartmanlarından birinde, 4 kişilik bir aile ile birlikte yolculuk etmekteydim. Babam yaşalrında bir adam, biri nenem yaşlarında, diğeri de yaşasaydı annemin yaşlarında olan iki kadın ve neredeyse ilkokul çağını yeni geçmiş bir kız çocuğundan oluşuyordu bu aile. Belki de içlerinden en çok çocuğa yakınlık
