"Huysuz bir ilkokul çocuğu, kurşun kalemi bir defa ortadan ikiye böler, çat diye ayrılır…
Kolaydır ilk başta bölünmek kalem için tabii.
Ama önemli olan sonrasıdır, çocuk kırdığı parçaları da kırmak ister, iş gittikçe zorlaşır, kalemi kırmak imkansız hale gelir.
Kırıldıkça zorlaşır, kırıldığı yerden sağlamlaşır bazı şeyler, insan gibi, kalp gibi, güven gibi."
- Özür dilerim. Öyle demek istemedim.
- Asıl ben özür dilerim. Ne demek istediğinizi tam olarak anlayamadığım için. Beni şu an neyle itham ediyorsunuz Korhan bey? Açık olur musunuz lütfen.
- Suzan yapma.
- Neyi yapmayayım? Kalbimin neden bu kadar acıdığının sebebini sormayayım mı? Ya da aslınde en iyisi ben; acıyan kalbimi de alıp bir an önce gideyim bu evden. Kimsenin 'acaba' sı olmaya gelmedim çünkü. Hatta durun yahu! Siz binb
