Can Bağı
Alihan dan
Soğuk sabah ayazı, dağların arasından sızarak içime kadar işliyordu. Sessizlik dışarıda hüküm sürüyordu ama zihnimin içinde aynı sükûnetten eser yoktu. İnsan bazen kaçmak ister; geçmişinden, hatıralardan, yarım kalmış hesaplardan… fakat ne kadar uzağa gidersen git, geçmiş yolunu bulup seni yine yakalıyor.
Elimdeki çayın dumanı havaya karışırken, cebimde titreşen telefon o kaçtığım hayatın hâlâ peşimde olduğunu hatırlatıyordu.
Oysa ben bugün sadece susmak istemiştim.
Sadece biraz huzur.
Ama bazı hikâyelerde huzur, insanın kapısını çalmaya hiç niyetli olmuyor.
*
*
*
Israrla aramaya devam ediyorlardı. Açmayacağımı, umurumda olmadıklarını biliyorlardı. “Ailem” dediğim insanlardan hayatımın en büyük ihanetini görmüştüm.
Yıllar önce…
Okuldan yeni mezun olmuştum. Y
