หลงรักมาเฟียใจร้าย

ตอนที่5 บังเอิญ

คอนโดข้าวสวย

B; Khawswy

ติ่ง~

line

:คุณไค:เธอตื่นหรือยังฉันกำลังจะไปหาเธอ'

:ข้าวสวย:เพื่อนข้าวมาหาที่ห้องค่ะคุุณไคอย่าพึ่งมานะค่ะ

ข้าวสวย:เพื่อนข้าวยังไม่กลับ

คุณไค:ไล่เพื่อนเธอไปฉันอยู่ข้างล่างถ้าไม่อยากให้เพื่อนเธอรู้ก็ไล่ไปซะ

"แกคุยกับใครยัยข้าวทำหน้าเครียดเชียว"

น้ำอิงพูดถามเพื่อนสาว

"ป่าวนิไม่มีไรหรอกว่าแต่พวกแกจะกลับกันเลยไหมเดี๋ยวฉันไปส่งข้างล่าง"

ข้าวสวยพูดแล้วมองที่นาฬิกา

ตอนนี้เวลา 19:20 น

"ตอนนี้จะทุ่มครึ่งละนะเดี๋ยวพวกแกก็สายหรอก"

เธอแกล้งบ่นเพื่อนสาวทั้งสาม

"เออไปก็ได้ ไปกันเถอะพวกแก"

น้ำอิงพูดจบก็ดึงมือสองสาวให้เดินตามไป

เมื่อเพื่อนสาวไป ไม่นานมาเฟียหนุ่มก็เดินเข้ามาภายในห้อง

"คุณไคมาหาข้าวมีอะไรรึป่าวค่ะ"

หญิงสาวจ้องหน้ามาเฟียหนุ่มแล้วทำตาแป๋ว

"ทำไมฉันมาหาเธอต้องมีเรื่องก่อนหรอฉันถึงจะมาหาเธอได้"

"ป่าวค่ะข้าวไม่ได้หมายความแบบนั้นข้าวขอโทษค่ะ"

หญิงสาวพูดเสียงอ่อนลงเมื่อมาเฟียหนุ่มพูดเหมือนกำลังดุเธออยู่

"ฉันให้ไอ้พงษ์มันไปซื้อย่าคลุมฉุกเฉินมาให้แล้วเดี๋ยวมันก็คงมาถึง"

ไคปลดกระดุมเสื้อแล้วถอนออกเผยให้เห็นอกแกร่งที่มีมัดกล้ามหลายจุด

"คุณไคจะอาบน้ำหรือคะเดี๋ยวข้าวจะทำน้ำอุ่นไว้ให้ค่ะ"

หญิงสาวกำลังจะเดินไปก็ต้องชะงักกับคำตอบเขา

"ฉันจะนอนที่ห้องเธอวันนี้"

"ค่ะงั้นข้าวขอตัวไปนอนก่อนนะค่ะ"

เธอมองเขาตาแป๋วแล้วเข้าห้องนอนไปตอนนี้หัวใจที่แกร่งดั่งหินผาได้เริ่มอ่อนยวบลงเพราะหญิงสาวตรงหน้า

ผ่านไปซักพัก เสียงออดประตูดังขึ้น ทำลายความคิดของเขา

กริ่ง~

ไอ้พงษ์คงจะมาแล้วชายหนุ่มคิดแบบนั้นจึงเดินไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาไส่ แล้วเดินไปที่ประตู

ประตูถูกเปิดออกแต่คนที่ยืนอยู่ตรงประตูกลับไม่ใช่ลูกน้องคนสนิทแต่กลับเป็นเพื่อนสาวทั้ง 3 คนของหญิงสาวที่ยืนอึ้งตาค้างอยู่หน้าห้อง

พวกเธอทั้งสามไม่คิดว่าเพื่อนสาวจะอยู่กับผู้ชายมิหนำซ้ำผู้ชายที่อยู่กับเพื่อนรักเป็นถึงเจ้าของผับที่พวกเธอไปสมัครกันเมื่อคืนพวกเธอทั้ง 3 รู้ว่าไคคือลูกชายคนกลางของตระกูลเฉินตระกูลที่ใหญ่เป็นอันดับต้นๆของประเทศ เขายังเป็นทายาทคนเดียวของแก๊งยากูซ่าที่ประเทศญี่ปุ่นอีกต่างหาก

และเป็นทายาทอันดับ 2 ของตระกูลเฉิน

พอเห็นแบบนั้นเพื่อนทั้ง 3 จึงรีบพูดขึ้น

"ขอโทษค่ะคุณไค สงสัยพวกเราจะมาผิดห้อง"

ทั้งสามสาวกำลังจะเดินไปแต่ก็ต้องชะงักกับคำพูดของไค

"พวกคุณไม่ได้มาผิดห้องหรอกครับพวกคุณมาถูกห้องแล้วเพื่อนของพวกคุณเธอนอนหลับอยู่ตอนนี้เธอเพลียมากยังไม่พร้อมที่จะต้อนรับแขกตอนนี้ครับ"

เมื่อทั้งสามคนได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับอึ้งกับคำพูดของเจ้าของผับทั้งสามสาวรีบพูดขอโทษและขอตัวกลับ

"ฮ่าๆๆอย่างนั้นเองหรอคะงั้นพวกเรา 3 คนขอตัวกลับก่อนนะคะไม่รบกวนพวกคุณแล้วค่ะ"

น้ำพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะกลบเกลื่อนและลากเพื่อนสาวทั้งสองคนที่ยืนอ้าปากค้างให้เดินตาม

ไม่นานนักพงษ์ลูกน้องคนสนิทก็เอายาคุมฉุกเฉินมาให้กับผู้เป็นนายก่อนจะกลับไปรอที่รถเช่นเดิม

ตอนนี้เป็นเวลา 20:30น ตรงหญิงสาวยังไม่ตื่นไคจึงลุกขึ้นและไปปลุกให้หญิงสาวตื่นขึ้นมากินข้าวและกินยา

"อื้อ "

เสียงร้องอยู่ในลำคอของหญิงสาวเธอตื่นขึ้นมาในที่สุดพร้อมกับเสียงงัวเงียในลำคอ

ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นไคที่นอนกอดเธออยู่ในอ้อมกอดของเขาหญิงสาวพยายามดันอกแกร่งออกแต่ก็ไม่เป็นผลเรี่ยวแรงในตัวเธอแทบไม่มี

ชายหนุ่มก็ทำการอุ้มหญิงสาวขึ้นมานั่งค่อมตักแกร่งของตัวเอง ก่อนจะกดริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยนจากจูบธรรมกลายเป็นจูบที่แสนเร้าร้อนชายหนุ่มสอดลิ้นเข้าไปตักตวงความหวานในโพรงปากของหญิงสาวลิ้นหนาตวัดเลียดูดดึงลิ้นเรียวอย่างเมามันส์พร้อมมือหนาที่ขยำอกอวบของหญิงสาวพอตักตวงน้ำหวานในโพรงปากจนสมใจชายหนุ่มก็ผละริมฝีปากออก

เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหลงไหลและความเสน่หาในตัวเธอ

คนตัวเล็กที่เห็นสายตาเขาที่เอาแต่จองเธอใบหน้าสวยก็เริ่มขึ้นเม็ดสีแดงระเรื่อเธอก้มหน้าลงด้วยความเขินอายที่ชายหนุ่มตรงหน้าเอาแต่จองเธอเห็นแบบนี้เธอก็เขินเหมือนกันนะ

หญิงสาวกำลังจะลุกออกจากตักแกร่งแต่ก็ถูกแขนแกร่งของชายหนุ่มดึงเอาไว้ก่อนจะจับใบหน้าสวยหันมาประกบริมฝีปากหนาลงบนกลีบปากเล็กอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่มีการสอดลิ้นเข้ามาพอจูบเสร็จเขาก็ปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ

เมื่อชายหนุ่มคลายอ้อมออกจากตัวหญิงสาวเธอรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบชุดคุมอาบน้ำมาสวมไส่

ใช่เมื่อกี้ที่เขาอุ้มเธอไปนั่งค่อมบนตักเขาเธอไม่ได้สวมไส่อะไรเลยแม้แต่ชินเดียว

เมื่อหญิงสาวลุกออกไปชายหนุ่มก็เดินตามออกมาเขาสั่งให้ลูกน้องซื้อของกินมามากมายเพราะไม่รู้ว่าเธอชอบกินแบบไหน

ที่ลูกน้องซื้อมานั้นล้วนมีแต่ของชอบของเขาทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นสเต็กเนื้อ ไก่ตุ๋นโสม เป็ดปักกิ่งและที่ชายหนุ่มชอบกินที่สุด ก๋วยเตี๋ยวแห้งร้านประจำที่เขาชอบไปนั่งกิน

หญิงสาวเดินมาถึงโต๊ะอาหารก็ถึงกับชะงักเมื่อเห็นอาหารวางอยู่มากมายบนโต๊ะเธอหันกลับไปมองร่างหนาที่ตอนนี้กำลังเดินตามมาที่โต๊ะ

"คุณซื้อมาหรอคะ"

หญิงสาวถามพลางมองไปที่โต๊ะอาหาร

"ฉันให้ลูกน้องไปซื้อมาน่ะฉันไม่รู้ว่าเธอชอบกินอะไรบ้างชอบกินแบบไหนฉันเลยสั่งให้ลูกน้องซื้อสิ่งที่ฉันชอบกินมาเผื่อเธอจะชอบกินเหมือนกัน?"

"หมดนี้เลยหรอคะ"

ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นคำตอบให้กับหญิงสาวก่อนจะให้เธอเลือกว่าเธออยากกินอันไหนส่วนอันไหนที่หญิงสาวยังไม่อยากกินก็ให้เก็บเอาไว้ในตู้เย็นก่อน

หญิงสาวได้ดูอาหารที่เขาสั่งให้ลูกน้องซื้อมาเธอก็สะดุดเท่ากับก๋วยเตี๋ยวแห้งแล้วหยิบขึ้นมาพร้อมกับบอกเขา

"งั้นข้าวกินก๋วยเตี๋ยวแห้งแล้วกันนะคะ"

ในทีแรกชายหนุ่มให้ลูกน้องซื้อก๋วยเตี๋ยวแห้งมาให้เพราะเขาคิดอยากจะกินแต่ในตอนนี้คนตัวเล็กกับแย่งของเขากินซะแล้วรู้อย่างนี้สั่งให้ลูกน้องซื้อมา 2 ชุดดีกว่า

พอหญิงสาวได้กิน รสชาติที่คุ้นเคยหญิงสาวก็รู้ทันทีว่าซื้อมาจากร้านไหน

"ก๋วยเตี๋ยวแห้งนี้ซื้อมาจากร้านป้าพรรณีหรอคะ?"

หญิงสาวถามขึ้นแล้วมองที่ก๋วยเตี๋ยวที่เธอกำลังกินอยู่

ร่างหนาก็พยักหน้าตอบ

"เออคุณชอบกินก๋วยเตี๋ยวแห้งของร้านป้าพรรณีหรอคะ"

"เธอรู้จักร้านนั้นด้วยหรอ"

"รู้จักค่ะตอนเด็กๆข้าวเคยไปกินกับพี่ชาย"

พูดจบหญิงสาวก็กินก๋วยเตี๋ยวแห้งต่ออย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ไม่ได้หันไปมองสายตาที่สงสัยของชายหนุ่ม

"เธอมีพี่ชายด้วยหรอ" ชายหนุ่มถามพลางมองหน้าหญิงสาวด้วยความงงงวย เพราะเขาเช็คประวัติเธอมาแล้วเธอเป็นลูกบุญธรรมของนายศักดาและนางนฤมลแม่บุญธรรมใจร้ายของเธอแล้วเธอจะมีพี่ชายได้ยังไงในเมื่อเธอถูกรับเลี้ยง

"ค่ะก่อนที่ข้าวจะถูกพ่อรับเลี้ยงตอนนั้นข้าว 5 ขวบข้าวจำได้ลางๆว่าวันนั้นพี่ชายของข้าวพาไปกินก๋วยเตี๋ยวแห้งที่ร้านป้าพรรณีก่อนที่ข้าวจะหลงแล้วหาทางกลับบ้านไม่เจอข้าวเลยไปรอพี่ชายที่ศาลาริมน้ำที่วัดค่ะแล้วพ่อก็มาพบข้าวพอดีพ่อสงสารเลยรับเลี้ยงข้าวไว้ค่ะ"

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหยิบยาคุมฉุกเฉินมาวางไว้ตรงหน้าของหญิงสาวแล้วบอกให้เธอกินเมื่อกินข้าวเสร็จแล้ว

"ถ้าเธอกินข้าวเสร็จก็อย่าลืมกินยาคุมฉุกเฉินด้วยถ้าเธอท้องขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบนะเพราะถือว่าฉันบอกให้เธอกินแล้ว"