หลงรักมาเฟียใจร้าย

ตอนที่9 ความรู้สึกที่มี

ร้านอาหาร

ตอนนี้ฉันกับเพื่อนกำลังนั่งกินข้าวกัน

"ถ้าเธอรู้ว่าฉันรัก~ เธอจะรักฉันบ้างไหม

ไม่สนิทใจ จะเป็นเพื่อนกัน~"

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเพื่อนสาวฉัน ยัยออยกดรับโทรศัพท์ลอบมองหน้าคิน

แล้วละสายตาจากเพื่อนชายไปมองที่โทรศัพท์ ฉันรู้ว่าเพื่อนฉันยังชอบคินถึงการกระทำบางอย่างของยัยออยอาจจะตรงกันข้ามแต่พวกเรานั้นรู้จักยัยออยดีว่าเป็นคนยังไง

2 ชั่วโมงต่อมา

ฉันขอให้ภาคินมาส่งฉันที่คอนโดก่อนเพราะตอนนี้ 18:48 น ฉันต้องไปถึงผับก่อน2ทุ่มวันนี้คือวันที่2ที่ฉันกับเพื่อนได้ทำงานที่ผับของคุณไค เมื่อวานคุณไคให้ฉันลาได้1วัน

เพราะอะไรฉันถึงลาทุกคนน่าจะรู้ดี

ณคอนโด ข้าวสวย

คินมาส่งฉันที่คอนโดเสร็จก็ส่งยัยออยไปเอารถที่มหาลัยฯ ขณะที่ฉันกำลังจะเดินขึ้นคอนโดตัวเอง

หมับ

จู่ๆแขนฉันก็ถูกกระชากอย่างแรงจากใครบางคน ฉันที่ตกใจกำลังจะอ้าปากร้องกรี๊ดก็ต้องหุบลงเมื่อหันไปเห็นคนที่ดึงแขนฉัน เป็นคุณไคที่ดึงแขนฉัน

"คุณไค!!"

ทำไมเขาถึงมาอยู่นี่ละหรือเขามาหาใครหรือว่ามีเด็กที่เขาเลี้ยงไว้อยู่คอนโดนี้เหมือนกัน

"คุณไคมาทำอะไรที่นี่ค่ะหรือมาหาเด็กหรอค่ะ"

คุณไคไม่ตอบเขาเอาแต่จ้องหน้าฉันด้วยสายตาเรียบเฉย ทำไม่ต้องเอาแต่จ้องฉันด้วยสายตาแบบนั้นด้วยฉันก็กลัวเป็นนะ "เธอไปไหนมา แล้วใครมาส่ง"

คุณไคถามฉันด้วยน้ำเสียงติดดุ

"ข้าวไปกินข้าวกับเพื่อนมาค่ะ คุณไคมีอะไรหรือป่าวค่ะ"

อะไรของเขาจู่ๆก็มาถามแบบนี้ไหนบอกว่าจะไม่ก้าวกายเรื่องส่วนตัวไง

"ไปกินข้าวกับเพื่อนคนไหน ผู้ชายที่มาส่งเป็นใครเพื่อนเธอหรอ"

"อ๋อคุณไคหมายถึงคินหรอค่ะ คินเป็น~"

"คิน!!"

ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบคุณไคก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

"หึ เรียกชื่อกันซะสนิทสนมเลยนะ"

0_0ฉันทำตาโตขมวดคิ้วสงสัยว่าคุณคินเป็นอะไร ทำไม่ต้องพูดเหมือนไม่ชอบใจที่ฉันสนิทกับคิน

"ก็สนิทนะค่ะข้าวกับคินเราคบกันมาตั้งแต่ข้าวเรียนอยู่ปี1"

ฉันใช้คำว่าคบ แทนคำว่ารู้จัก จู่ๆคุณไค ก็กระชากแขนฉันอย่างแรงจนตัวฉันปลิวไปตามแรงดึง

"ถ้างั้นก็เลิกคบกันมันซะ แล้วห้ามไปสนิทกับผู้ชายคนไหนอีก"

คุณไคพูดแล้วหันหน้าไปมองทางอื่นไม่ได้มองหน้าฉัน

"คุณไคเป็นอะไคค่ะ นี่มันเรื่องส่วนตัวของข้าวนะค่ะไหนบอกว่าจะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของกันและกันไงค่ะ"

ฉันพูดสายตาก็มองไปที่หน้าคุณไคอย่างไม่คิดเกรงกลัว ก็แน่สิกฎเขาก็เป็นคนตั้งเองสัญญาก็เป็นคนเขียนเอง พอมาวันนี้นี่มันอะไรกัน เขาจะกลืนน้ำลายตัวเองหรอฉันไม่ยอมหรอก

เงียบคุณไคไม่พูดอะไรเลย "กฎนี้คุณไคเป็นคนตั้งขึ้นมาเองนะค่ะ แล้วนี้มันอะไรกันจะกลืนน้ำลายตัวเองหรอค่ะ"

"อย่าปากดีให้มากนัก ฉันจะยกเลิกสัญญาหรือจะทำอะไรกับสัญญามันก็ขึ้นอยู่กับฉันไม่ใช่เธอ" หมับ

พูดจบเขาก็กระชากแขนฉันให้เดินตามขึ้นไปบนห้อง

"อ๊อย....คุณฉันเจ็บนะเดินช้าหน่อยสิ ว๊าย!!"

ฉันยังพูดไม่ทันจบจู่ตัวฉันก็ลอยขึ้นคุณไคอุ้มฉันพาดบ่าแล้วเดินเข้าลิฟท์ไปทันที

ติ่ง~

ชั้น14ภายในห้อง

ปึก!! คุณไค ผลักฉันเข้ากำแพงหลังฉันชนกับกำแพงอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บที่หลังไปหมด

"อะ!!...ข้าวเจ็บนะค่ะ"

"!!!!" ฟู่~

คุณไคไม่ตอบเขาพ่นลมหายใจออกมาแรงๆแล้วจ้องหน้าฉันเขม็งจนฉันรู้สึกกลัวขึ้นมาสายตาเขาตอนนี้เหมือนอยากจะบีบคอฉันให้ตายคามือฉันพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักอกแกร่งออกแต่ก็ไร้ประโยชน์ฉันสู้แรงคุณไคไม่ได้ยิ่งฉันดิ้นคุณไคก็ยิ่งกดไหล่ฉันแรงขึ้น

"อะ!!...เจ็บนะค่ะคุณคะ อื้อ อื้อ!!"

ยังพูดไม่ทันจบฉันก็ถูกคุณไคประกบปากจูบอย่างแรงจนได้กลิ่นเลือดคละคลุ้งในปากเขาจูบหนักๆจนปากฉันชาไปหมดพอคุณไคถอนริมฝีปากออก ฉันก็รู้ได้ถึงริมฝีปากที่บวมเจ่อของตัวเอง

"ต่อไปห้ามไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนไหนอีก...ถ้าฉันเห็นว่าเธอไปไหนกับมันอีกฉันฆ่ามันแน่เข้าใจที่ฉันพูดไหม"

"ไม่เข้าใจค่ะ"

"ห๊ะ!!"

ใช่ฉันไม่เข้าใจกับการกระทำของเขาเลย

"เมื่อกี้เธอว่าไง..ห๊ะไม่เข้าใจหรอ"

"ฮึ...ไหนลองพูดใหม่อีกทีซิ"

สายตาเขาตอนนี้มันน่ากลัวมากจนฉันไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่ออีก

"เงียบ....เงียบทำไมพูดดิ!!!!"

"...."

"พูดออกมาดิวะ!!!!"

คุณไคตะคอกใส่หน้าฉันเสียงดังลั่นห้องจนตัวฉันสะดุ้งโหยง!!

"ฉันบอกให้พูดออกมาไง! พูดดิวะ..เมื่อกี้เธอพูดว่าไงห๊า"

"ใช่ค่ะข้าวไม่เข้าใจคุณต้องการอะไรกันแน่...."

ฉันพูดออกมาในที่สุด ฉันโมโหมากตอนนี้ฉันก็โมโหเป็นนะ ตะคอกอยู่ได้ฉันทำไรผิดเขาบอกเองว่าฉันจะมีใครก็ได้แต่ตอนนี้กลับทำมาเป็นหวง

"คุณเป็นคนพูดเองนิค่ะ..ว่าข้าวจะมีใครก็ได้คุณจะไม่ก้าวก่ายเรื่องของข้าวคุณพูดเองว่าห้ามข้าวรู้สึกกับคุณ แล้วตอนนี้ทำไมถึงทำมาเป็นหึงข้าวละค่ะ"

"เหอะ.."

เสียงคุณไคหัวเราะในลำคอ

"ใช่ตอนนั้นฉันพูดแบบนั้นแต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว"

เขาตวาดออกมาเสียงดัง เปลี่ยนไปหรอ

คำพูดของคุณไคทำหัวใจฉันเต้นแรง นี้เขากำลังจะบอกว่าเขารู้สึกกับฉันหรอ

"คุณพูดอะไรของคุณข้าวไม่เข้าใจ"

"ใช่ฉันหึง...เธอ"

ฉันชะงักไปเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาหึงฉันหรอ

เขากำลังจะบอกว่าเขาชอบฉันหรอ

"คุณไคพูดอะไรค่ะ..อย่าทำให้ข้าวสับสนสิค่ะ"

ตอนนี้ฉันสับสนไปหมดคุณไคชอบฉันหรอ ไม่มีทางเป็นไปได้ก็เขาพูดเองนิว่าไม่มีวันรู้สึกอะไรกับฉัน

"ฉันเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน..."

"...."

"ทั้งที่ฉันบอกเธอเองว่าเธอจะมีใครก็ได้แต่พอวันนั้นที่ฉันเห็นเธอคุยสนิทสนมกับไอ้หมอนั่นฉันทำหึงทั้งหวงเธอ..อยากจะกระชากคอเสื้อไอ้หมอนั่นให้มันลุกออกไปฉันอยากจะเข้าไปนั่งตรงนั้นแทนไอ้หมอนั่นฉันอยากให้เธอยิ้มให้ฉันเหมือนที่ยิ้มให้กับไอ้หมอนั่น...ฉันไม่ชอบเวลาเธอยิ้มให้มันฉันหวงฉันหึงเธอ..."

"ฉันเองก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี่มันคืออะไรฉันแค่ไม่ชอบเวลาเธออยู่กับผู้ชาย"

คุณไคพูดไปมือหนาก็ลูบไล้ไปตามพวงแก้มของฉันแล้วเลื่อนลงมาจับที่ปลายคางของฉันให้เงยหน้ามองตาเขา ตอนนี้สายตาคุณไคเต็มไปด้วยความสับสนและเว้าวอน

ฉันไม่อยากคิดไปเองกลัวว่าสิ่งที่คุณไคเป็นอยู่มันจะเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบเท่านั้นคำพูดของคุณไคในวันนั้นมันยังดังก้องอยู่ในหัวฉัน 'ฉันไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหนถ้าเธอไม่อยากเจ็บก็อย่าเอาใจมาลงเล่นกับคนอย่างฉัน'

แล้วอีกอย่างเพื่อฉันเคยบอกว่าเขามีคู่หมั้นแล้วฉันไม่อยากเข้าไปเป็นมือที่สามของใครไม่อยากถูกกล่าวหาว่าไปแย่งของของใคร

"แต่คุณไค...มีคู่หมั้นแล้ว"

ฉันพูดออกมาในที่สุดฉันไม่อยากเป็นมือที่สามของใคร

"ข้าวไม่อยากเป็นมือที่สามของใคร"

"ฉันได้เต็มใจที่จะหมั้น..อีกอย่างฉันกลับขวัญ เราไม่เคยมีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกัน"

'ขวัญ'เรียกชื่อกันสนิทสนมขนาดนั้นใครเชื่อก็บ้าแล้ว

"เรียกชื่อเล่นกันซะสนิทสนมขนาดนี้จะให้ข้าวเชื่อคุณได้ยังไงค่ะ..ว่าคุณกับคู่หมั้นคุณไม่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันจริงๆ"

ฉันเชื่อเขาได้จริงๆหรอดูแค่เรียกชื่อกันสิ'ขวัญ' หมั่นไส้

"ที่ฉันเรียกชื่อ ของขวัญ ว่าขวัญเพราะว่าเราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กฉันกับขวัญเราเลยสนิทกันมากแต่ถ้าเธอไม่ชอบฉันก็จะไม่เรียกแบบนั้นอีกดีไหม"

ดีไหมหรอ ทำไมเขาต้องพูดเสียงแบบนั้นด้วยเสียงอ้อนเหมือนลูกหมาดูสายตาสิ?

หยุดทำสายตาแบบนั้นเลยนะใจฉันจะเหลวเป็นน้ำแล้ว>_

"นั่นมันเรื่องของคุณไคค่ะข้าวไม่มีสิทธิ์ยุ่ง"

ถึงตอนนี้ฉันจะเขินแค่ไหนก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ ใครมันจะไม่รู้สึกบ้างละมีผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งรวยมาบอก ชอบ บอกหึงไม่อยากให้ฉันเข้าใกล้ใครนอนจากตัวเอง โอ้ยอกอีข้าวจะแตก ใครจะมองว่าแรดก็มองไปตอนนี้อีฉันจะตายแล้วเจ้าค่ะโอ้ยทั้งน้ำเสียงทั้งสายตาอีข้าวขอตายแป๊บ

"ข้าวเธอมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวฉัน เพราะทั้งตัวและใจฉันเป็นของเธอ"

ได้ยินไหม แบบนี้จะไม่ให้ตายได้ไงฟังที่เขาพูดซิ~ในใจฉันตอนนี้กรี๊ดไปสี่ห้าตลบแล้ว

"หยุดพูดแบบนี้ได้ไหมคะ"

ฉันต้องพูดให้เขาหยุดพูดอะไรแบบนี้เพราะแค่นี้ฉันก็จะตายแล้ว~

"ทำไมล่ะ..หรือว่าเธอไม่ได้รู้สึกกับฉันเหมือนที่ฉันรู้สึกกับเธอ"

"...."

เสียงของคุณไคสลดลงอย่างชัดเจนแต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะยังไงเขาก็มีคู่หมั้นแล้วต่อให้ฉันจะชอบเขาหรือเขาพูดจาให้ฉันรู้สึกแค่ไหนแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขามีคู่หมั้นแล้วทำไมรู้สึกเหมือนใจฉันมันแป้วลง

มันรู้สึกจุกที่อกแบบแปลกๆนี่ฉันกำลังเป็นอะไรไปทำไมรู้สึกน้อยใจเขา

".....คุณไคมีคู่หมั้นแล้วข้าวไม่กล้าไปรู้สึกกับคู่หมั้นคนอื่นหรอกค่ะ"

พูดเองฉันก็นอยเอง

ฟู่~ เสียงคุณไคพ่นลมหายใจออกมาแรงเหมือนเขาจะเริ่มรำคาญ

"ฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะเข้าใจ..ฉันไม่เคยรัก ขะ.." เฮ่อ

"ของขวัญไม่เคยมีสัมพันธ์แบบคนรัก...ก็ได้"

"ฉันชอบเธอ..เธอคือคนที่ฉันอยากให้อยู่ด้วยไปตลอดชีวิต..."

คำพูดของคุณไคทำเอาฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา ตอนนี้สายตาเราทั้งสองต่างจ้องมองกัน คุณไคก้มลงมาประกบริมฝีปากหนาเข้ากับปากบางของฉันเขาค่อยๆจูบอย่างอ่อนโยน จนฉันเคลิ้มไปกับสัมผัสนั้นมือของฉันยกขึ้นคล้องคอคุณไคฉันเผลอจูบตอบเขา จากจูบที่อ่อนโยนตอนนี้กลายเป็นจูบที่เร่าร้อนคุณไคสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปาก ฉันอ้าปากรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ

"อือ"

คุณไคครางในลำคออย่างพอใจ เราทั้งสองแลกลิ้นกับอย่างดูดดื่มคุณไคดูดดึงลิ้นฉันอย่างหยอกเย้าเราแลกลิ้นกันอยู่นานไม่มีใครยอมใครจนสุดท้ายเป็นคุณไคที่ถอนริมฝีปากออก คำพูดของเขาทำเอาฉันชะงัก

"ฉันจะถอนหมั้นของขวัญ"

"0_0"