หลงรักมาเฟียใจร้าย

ตอนที่12 เข้าใจผิด+++

ณ ผับดังใจกลางกรุง

B: Khawswy

ตอนนี้ฉันอยู่หน้าผับของพี่ไคฉันมาหาพี่ไคเพราะว่าคิดถึง ตอนตื่นมาในทีแรกฉันคิดว่ามันคงจะเป็นเพียงแค่ความฝันแต่สายตาฉันก็หันไปเจอกล่องสีดำแปะโน๊ตไว้

'สุขสันต์วันเกิดนะครับ..คนดีของพี่'

ทำให้ฉันรู้ได้ทันที่ว่าไม่ใช่ความฝันพี่ไคบอกว่าเขาหึงเขาหวงฉันไม่ชอบเวลาฉันอยู่กับผู้ชายคนอื่น ถึงจะรู้สึกดีที่เขาพูดแบบนั้นแต่ฉันก็ไม่อยากคิดไปเอง พี่ไคไม่เคยบอกว่าชอบฉันไม่เคยบอกรักไม่เคยขอคบฉันกลัวว่าตัวเองจะคิดไปเองฝ่ายเดียวหรือฉันจะคิดมากไป

ภายในผับ

ฉันมองหาเพื่อนสาวทั้งสามคนเมื่อมาถึงผับพวกเธอได้ทำในโซน VIP ตอนนี้คงจะทำงานอยู่มั่ง ฉันเดินเข้าไปตรงเคาน์เตอร์ชงเหล้า

"สวัสดีค่ะพี่ฟิล์ม"

ฉันพูดพร้อมยกมือไหว้พี่ฟิล์ม พี่ฟิล์มทำตำแหน่งบาร์เทนเดอร์สุดหล่อที่สาวๆพากันลงหัวปักหัวปำพี่ฟิล์มทำงานที่ผับนี้ได้4ปีเขาอายุ25เป็นรุ่นพี่ฉัน4ปี ที่ฉันกับเพื่อนมาทำที่นี้ก็เพราะคำแนะนำของพี่ฟิล์มนี้แหละ ยัยออยกับยัยน้ำมาเที่ยวที่นี้บ่อยจนสนิทกับบาร์เทนเดอร์ ต้องบ่อยขนาดไหนลองคิดดูสิแต่ที่เพื่อนฉันมาบ่อยคงไม่พ้นหนุ่มหล่อตรงหน้าฉัน ยัยน้ำตามจีบพี่ฟิล์มได้สักพักแล้วแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะจีบติด ยัยน้ำทั้งอ่อยทั้งยั่วแต่พี่ฟิล์มก็ไม่สนใจจนพวกฉันทั้งสามคนต่างบอกให้ยัยน้ำละความพยายามที่จะจีบพี่เขา แต่เพื่อนฉันมันถือคติว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จก็อยู่ที่นั้น สุดท้ายพี่ฟิล์มก็ใจอ่อนกับลูกตื้อของยัยน้ำเพื่อนรักฉัน พอหลังจากนั้นพวกฉันทั้งสามก็ไม่รู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ว่าเป็นยังไงยัยน้ำก็ไม่ได้เล่าพวกฉันก็ไม่ได้ถามเพราะเห็นว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของเพื่อน

"สวัสดีครับน้องข้าว มาคนเดียวหรอรับอะไรมั้ยครับ"

"ไม่ดีกว่าค่ะข้าวดื่มไม่ค่อยเก่ง"

"ไม่เป็นไรมีเหล้าแบบเบาๆอยู่จะรับมั้ยครับเดี๋ยวพี่เลี้ยง"

"โอเคค่ะจัดมาเลย"

พอได้ยินคำว่าของฟรีอีข้าวก็ไม่รอคะตอบตกลงทันที

"ดูท่าจะชอบของพี่นะเรา"

"แน่อยู่แล้วค่ะ..ว่าแต่พี่เลี้ยงข้าวแบบนี้มีอะไรจะให้ช่วยค่ะ"

แหงสิร้อยวันพันปีพี่ฟิล์มไม่เคยขอเลี้ยงเหล้าแบบนี้ต้องมีอะไรแน่ ต่อมเผือกของฉันตื่นตัวซะแล้วซิ

"ถูกรู้ทันซะแล้ว"

นั้นไงต่อมเผือกฉันไม่มีพลาด

"เออ..พี่ทะเลาะกับน้ำอยู่ไม่รู้จะง้อยังไงพี่เลยอยากถามเราว่าต้องง้อยังไงน้ำถึงจะหายโกรธนี้ก็5วันแล้วที่น้ำไม่ยอมคุยกับพี่ พี่ไม่รู้จะทำยังไงแล้วข้าวช่วยพี่หน่อยนะ นะครับ"

ว๊ายนะครับหรอ นี่ถ้าฉันไม่มีพี่ไคฉันคงจะเคลิ้มไปแล้วแหละ นี่คงจะหลงยัยน้ำหัวปักปำเลยสิ พี่ฟิล์มหนุ่ม playboyถูกสายน้ำเล่นงานซะแล้วซิ

"แล้วมันเกิดอะไรขึ้นค่ะทำไมยัยน้ำถึงโกรธพี่"

"เออคือว่าพี่...เออ"

ตอบอึกอักแบบนี้คงไม่พ้นเรื่องผู้หญิงสินะ

"ยัยน้ำจับได้ว่าพี่มีผู้หญิงคนอื่นใช่ไหมค่ะ"

ฉันทดไม่ไหวกับคนที่เอาแต่พูดอึกอัก ไม่ยอมตอบ จึงคำถามออกไปตรงๆแล้วคำตอบที่ได้ก็ไม่ผิดพลาด เมื่อคนตรงหน้าฉันพยักหน้ารับ

"ถ้าเป็นเรื่องนั้นข้าวคงช่วยอะไรพี่ไม่ได้หรอกค่ะ..พี่ก่อปัญหาเองก็ต้องแก้เองวิธีง่ายๆ ถ้าพี่ยังไม่หยุดเจ้าชู้ไปทั่วก็เลิกยุ่งกับเพื่อนข้าวแค่นั้นเองค่ะ "

"แต่ถ้าพี่รักยัยน้ำจริงพี่ก็ต้องเลิกยุ่งกับผู้หญิงทุกคนแล้วเปิดตัวยัยน้ำกับทุกคนซะ..ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้พี่ก็ไม่คู่ควรกับเพื่อนข้าว"

พูดจบฉันก็เดินออกมาจากตรงนั้นแล้วเดินขึ้นไปชั้น2ตรงไปห้องทำงานของพี่ไค ฉันรู้สึกแปลกใจที่หน้าห้องไม่มีใครเฝ้าอยู่เลขาที่เธอเคยนั่งตรงนั้นก็ไม่อยู่ ขณะที่ฉันกำลังจะเคาะประตูจู่ก็มีเสียงครางของผู้หญิงเล็ดลอดออกมาจากในห้อง

'อ๊าๆๆเสี่ยขา ดีจังเลยค่ะเอาแรงๆเลยค่ะอ๊างๆอ๊ะๆๆๆๆ'

ตับๆๆๆๆๆๆๆๆปักๆๆๆๆๆ

'ซี๊ด จูนจะเสร็จแล้วค่ะเสี่ย อ๊างๆๆๆ'

'อ๊าเสี่ยขาเลียตรงนั้นแรงๆค่ะ...อ๊า เพลงก็จะเสร็จแล้ว'

หัวใจฉันเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะมันรู้สึกจุกที่อกอย่างบอกไม่ถูก น้ำไสๆไหลริมลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง ฉันอยากจะเปิดประตูเข้าไปแต่ก็กลัวในสิ่งที่จะต้องเห็น ฉันตัดสินใจหันหลังเดินกลับพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มไม่หยุด มันเจ็บจนฉันแทบไม่มีแรงจะพาตัวเองเดินออกจากตรงนี้แต่ก็ต้องจำใจเดินออกมา ฉันไม่อยากได้ยินว่าเขากำลังทำเรื่องอย่างว่ากับใครฉันเดินมาถึงทางเดินลงบันได แล้วเหมือนจะเดินสวนทางกับพี่พงษ์ที่ตอนนี้มองหน้าฉันอย่างงงๆก่อนจะเดินไปหาเจ้านายเขา ฉันพยายามฝืนเดินออกมา ฉันเดินผ่านหน้าใครหลายคนที่มองฉันเหมือนกับคนบ้า ตอนนี้ฉันไม่อายใครแล้วปล่อยน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลลงมาชโลมหัวใจที่สุดแสนจะเจ็บช้ำฉันเดินไปออกมาแบบไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนดีฉันเดินไปที่ถนนใหญ่ที่มีรถวิ่งมากมายตอนนี้พึ่งจะ22:45 รถเลยยังเยอะอยู่ฉันยืนโบกรถแท็กซี่ไม่นานก็มีแท็กซี่มาจอดตรงที่ฉันยืนอยู่ ฉันก้าวเข้ามานั่งในรถก็เห็นโชเฟอร์เป็นลุงแก่ๆ พอนั่งได้ทีฉันก็บอกถึงจุดหมายปลายทาง

"ไปคอนโดxxxxxค่ะ"

ลุงคนขับเห็นฉันนั่งเงียบตลอดทางเลยชวนคุย

"มาหาแฟนหรอหนูแล้วแฟนไปไหนละ"

พอลุงโชเฟอร์ถามออกมาฉันถึงกับปล่อยโฮร้องไห้ออกมาในที่สุดเมื่อถูกถามถึงแฟน

"ไม่สิเราไม่ได้เป็นอะไรกันเขาแค่พูดให้ฉันหวั่นไหวแค่นั้น หนูกับเขาไม่ได้เป็นแฟนกัน ฮือๆ ฮื้อๆๆ"

ลุงโชเฟอร์ถึงกับตกใจเมื่อเห็นฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนักคำพูดของฉันทำให้ลุงโชเฟอร์เข้าใจถึงสถานการณ์ตอนนี้ดีลุงแก่เลยไม่พูดอะไรต่อได้แต่ลอบมองผ่านกระจกหลังมองฉันที่ร้องไห้ออกมาเหมือนคนเสียสติ

ณคอนโดข้าวสวย

ภายในห้อง

ฉันกลับมาถึงห้องก็เอาแต่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงและนึกถึงเสียงที่ได้ยินในห้องทำงานของพี่ไค นึกถึงคำพูดที่เขาพูดกับฉัน 'คนดีของพี่ ใช่ฉันหึงเธอ พี่ไม่ชอบเวลาเราอยู่กับผู้ชายคนอื่น พี่หึงเธอ ข้าวพี่อยากให้ข้าวอยู่ข้างๆพี่ตลอดไป'

"คนโกหกคนหลอกลวง"

คำพูดที่เขาพูดกับฉันมีแต่คำโกหกคำหลอกลวงทั้งนั้นไม่มีความจริงเลยแม้แต่น้อยฉันมันโง่เองที่ไปเชื่อคำพูดหลอกลวงพวกนั้น

B: Akashi Kai

ตอนนี้ผมอยู่หลังร้านเพราะต้องมาจัดการพวกที่ติดหนี้คาสิโนผม หลังร้านผมจะมีห้องอีกห้องนึงเป็นห้องเก็บเสียงอย่างดีเพราะผมมักจะลากพวกที่ติดหนี้แล้วไม่จ่ายมาจักการในห้องนี้

"ไหนเงินกูที่มึงกู้ไป"

"เสี่ยครับผมยังไม่มีครับผมสัญญาว่าจะหามาคืนเสี่ยแน่นอนครับ"

เหอะ ทุกรายที่กู้ไปพอไม่มีปัญญาหามาจ่ายก็พูดแบบนี้กับผมทุกคน

"มึงรู้มั้ยว่าไอ้คนที่เคยพูดแบบมึงตอนนี้มันอยู่ไหน.."

ผมพูดแล้วก้มหน้ามองชายวัยกลางคนที่ตอนนี้นั่งคุกเข่าสั่นกลัวจนหน้าซีดเผือกมีเหงื่อผุดตามใบหน้าเล็กน้อย

"ตอนนี้มันอยู่ในท้องไลอ้อน สิงโตที่กูเลี้ยงไว้"

พอได้ยินแบบนั้นชายตรงหน้าผมถึงกับทรุดตัวนั่งแล้วยกมือไหว้ขอชีวิตผม ไอ้คนก่อนก็ทำแบบนี้แต่ทำใจอ่อนไหมก็ไม่

"เสี่ยครับเสี่ยผมขอร้องครับไว้ชีวิตผมเถอะครับเสี่ยผมจะรีบหามาให้เสี่ยให้ได้ครับเพราะฉะนั้นอย่าฆ่าผมเลยนะครับเสี่ย ฮื้อๆ"

ในขณะที่ผมกำลังเคลียร์หนี้กับชายวัยกาลางคนอยู่ ไอ้พงษ์ก็เดินเข้ามาหาผม

"นายครับผมเห็นคุณข้าวสวยเดินลงมาจากชั้น2 คุณข้าวสวยน่าจะไปหานายที่ห้องครับ"

พอได้ยินแบบนั้นผมก็ชะงักเท้าที่กำลังกระทืบชายวัยกลางคนตรงหน้า แล้วหันไปมองลูกน้องคนสนิท

"มึงว่าไงนะ"

"ผมเห็นคุณข้าวสวยเดินลงมาจากชั้น2....คุณข้าวสวยร้องไห้ด้วยครับ"

ร้องไห้หรอ อย่าบอกนะว่าข้าวสวยได้ยินที่ไอ้จอมทัพมันเอากับเด็กในห้องทำงานผมแล้วคิดว่าเป็นผม

"ไอ้สัสเอ้ย"

ผมสบถคำด่าออกมา แล้วเดินเข้าไปภายในผับผมเดินไปที่ห้องควบคุมที่มีภาพจากกล้องวงจรปิด ลูกน้องห้าคนที่ประจำอยู่ห้องควบคุมเห็นผมเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ ผมสั่งให้พวกมันเปิดดูกล้องที่ติดอยู่หน้าห้องทำงานของผม แล้วพบว่าข้าวสวยเดินขึ้นไปหาผมบนห้องทำงาน แต่เธอก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงครางของผู้หญิงเล็ดลอดออกมาจากในห้องทำงานของผม ผมยืนมองการกระทำของเธอผ่านกล้องที่ติดอยู่หน้าห้อง เธอยื่นมือจะไปจับที่ลูกบิดประตูแต่ก็ไม่เปิดเข้าไปเธอยืนอยู่หน้าประตูห้องไม่นานก็เดินออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ผมเห็นแบบนั้นก็รู้สึกจุกที่อกทันทีที่เห็นน้ำตาของผู้หญิงที่ผมรักเธอคงจะคิดว่าคนข้างในนั้นคือผมและเธอคงจะเสียใจมาก ผมสั่งให้ลูกน้องส่งคลิปตอนที่ผมเดินมาจากห้องและคลิปที่ไอ้จอมทัพพาเด็กในร้านเข้ามาในห้องทำงาน ส่งเข้ามาในมือถือ ของผมแต่แล้วผมก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคลิปตอนที่เธอกำลังยืนคุยอยู่กับพนักงานบาร์เทนเดอร์ ไอ้ฟิล์มที่ชอบหลอกฟันสาวไปทั่ว เธอรู้จักกับมันได้ยังไงแล้วทำไมถึงดูสนิทสนมกันขนาดนั้น

ลูกน้องทั้งห้าคนต่างมองหน้ากันและกัน รับรู้ความไม่ชอบใจของเจ้านายหนุ่มที่มองการหยอกล้อของหญิงสาวและบาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อผ่านกล้องวงจรปิด