His Lover, His Downfall

Chapter 3 - Revelation of His Past

Reign

Halos pasikat na ‘yung araw nung makauwi ako sa condo ‘ko. Hinatid naman ako ni Romeo, inalok ko pa nga siyang magpahinga muna dito kahit ilang oras lang pero tumanggi siya dahil ang sabi niya kailangan niya pa daw asikasuhin ang ate niya at i-inform ang parents niya sa nangyari.

“Sure ka bang ayaw mo muna magpahinga sandali?” Baling ko sakaniya habang naglalakad kami papasok ng unit ko. Tumungo lang ito at ngumiti. “I can’t rest for now but you should.” He calmly said and declined my offer.

“Huwag kang masyadong magpakapagod, you need to rest too, Romeo.” Paalala ko sakaniya bago siya tuluyang magpaalam na aalis na.

Nung makapasok ako sa unit ko ay muntik na kong mapatalon sa gulat nung makita ko si Rosè na nakaupo sa sofa tapos tangging ilaw lang ng chandelier na nakasabit sa gitna ang bukas.

“Jusko naman, girl! Bat ka naman nang gugulat!” Singhal ko sakaniya na kinataas ng kilay niya.

“Nanggu-gulat? Hello kagabi pa ko tumatawag sa’yo pero hindi mo sinasagot, akala ko naman malungkot ka lang dahil sa break up mo pero kasama mo naman pala si Romeo.” Reklamo pa nito sabay hila sa’kin para maupo sa sofa.

“Huwag mo ngang binibigyang malisya ‘yung pagiging friends ko do’n sa tao.” Depensa ko sakaniya nung makaupo kami sa sofa.

“Teh, manhid ka ba? Ikaw lang yata ang hindi nakakakita eh, halata naman na may gusto sa’yo si Romeo.” Pang aasar niya naman sa akin.

“Huwag kang ganiyan, wala akong gusto sa kaniya at sa tingin ko naman sadyang mabait lang si Romeo, at saka isa pa, may pinagdadaan na nga ‘yung tao kung anu ano pang iniisip mo.” Buwelta ko sa sinabi niya at nakita ko ang pagtataka sa mukha niya nung nabanggit kong may pinagdadaanan si Romeo.

“What happened?” Nagtatakang usisa pa niya.

“Do you know her sister Jemny?” Baling ko kay Rose.

“Well, who wouldn’t? Sa sungit no’n sa’yo?” Pagtataray niya pa then she rolled her eyes. Halata naman kasi kay Jenny na ayaw niya sa’kin sa tuwing nagkikita kami.

“She died in a car accident but the police said na parang sinandya yata ‘yung nangyari.” Kuwento ko kay Rosè. Napalingon naman ako sa naging reakyon niya dahil na tahimik siya sa sinabi ko at mukhang nabalisa siya.

“Well, poor her.” Walang emosyong wika nito at wala akong nakitang sympathy sa mga mata niya. Siguro dahil hindi naman namin close si Jenny kaya gano’n.

“Okay ka lang?” Tanong ko sa kaniya.

“Uhm, o..oo, pero mauna na ko ah. May lakad pa pala ko eh, at saka isa pa magpahinga ka na. Alam kong pagod ka na.” Pagmamadali niya pang sabi sabay karipas ng takbo paalis.

“What happened to her?” I whispered.

“Weird.”

Sigurado naman ako na hindi din ako makakatulog nito kaya imbes na magpahinga ay nag-ayos muna ako pagkatapos ay nagdesisyon akong sundan na lang si Romeo sa burol ng ate niya dahil malamang ay kailangan niya ng katulong sa pag-aasikaso nito.

Nung makarating ako sa funeral homes kung saan dinala si Jenny para embalsamuhin ang mga labi niya bago dahilin sa chapel kung saan siya ibuburol ay nakita ko si Romeo na nakatulala lang at mukhang malalim ang iniisip niya. Ni hindi niya nga na napansin ang presensya ko eh.

“Romeo.” I called him and that’s when he look at my direction. Nagulat ako nung bigla siyang tumakbo papalapit sa’kin at niyakap niya ako habang umiiyak. I didn’t decline him at hinayaan ko lang siya.

I don’t exactly know how it feels to lost a loved one but I am surely aware pf being neglected by my own parents. Yes, if Romeo and I does have one thing in common, it is that we don’t have an affectionate parent who supports our mental health.

Napabitaw lang si Romeo sa pagkakayakap nung biglang dumating ‘yung parents niyang umiiyak.

“What happened to Jenny!! I told you to take care of her but you are always failing us, pinabayaan mo siya!” Mariin salabong ni Tita kay Romeo kasabay ng isang malakas na sampal niya sa anak.

“Hindi talaga kita maasahan, wala talaga kong aasahan sa’yo.” Giit pa ni Tita. I can see nothing but anger in her eyes.

“Your sister died because of you.” Maluluhang sigaw pa niya sa anak samantalang si Romeo namsn ay napayuko na lang at tahimik na pinakikinggan ang bawat masasakit na salitang binibitawan ng nanay niya.

Romeo took a deep sigh at hindi niya na napigilang hindi maglabas ng sama ng loob sa aksyon ng nanay niya. “I know that you don’t want me as your son but you don’t have to blame me into something that I didn’t do. Sa tingin niyo ba gusto ko din ‘yung nangyari kay ate? Hindi lang ikaw ang nawalan ma.” Bulalas naman niya bago niya kami tinalikuran at naglalakad siya papalayo at sa asta niya alam kong galit siya kaya nagmamadali ako sinunduan siya.

“Diyan ka magaling! Takasan lahat ng problema mo!” Rinig kong sigaw naman ni Tita bago kami makalabas sa funeral homes.

“Romeo, sandali. Saan ka pupunta.” Habol ko sakaniya pero hindi siya humihinto at hindi man lang niya ko kinikibo o nililingon.

Halos matalisod ako sa kakahabol sakaniya pero hindi niya ako pinansin. Dali dali kong inikot ang tingin ko sa paligid para hanapin kung saan ko ba pinark yung kotse ko dito sa parking lot. Nung nakita ko na ‘yung kotse ko ay dali dali kong pinaandar ang makina para sundan si Romeo. Masusundan ko sana si Romeo kaso nawala ‘yung kotse niya sa paningin ko kaya kinuha ko ‘yung cellphone ko para tawagan siya pero hindi niya ko sinasagot. Nag-aalala ako kasi baka anong gawin niya!

Isa lang ang puwedeng puntahan no’n ni Romeo. Sa vacation house nila dito lang din malapit sa manila. Dali dali kong pinaandar ang sasakyan papunta do’n at wala pang isang oras ay nakarating na ko.

Madilim ‘yung buong mansion nung dumating ako at tanging ilaw lang na nagmumula sa chandelier ‘yung naaninag ko sa may living room kung saan nakita ko rin si Romeo na nakaupo habang umiinom ng alak.

“Anong ginagawa mo dito, bat ka pa sumunod?” Bungad niyang tanong sa’kin nung mapatingin siya sa gawi ko.

“Drowning yourself in alcohol won’t heal the pain in your heart.” I said and sat beside him.

“But, at least I can forget about it just for a moment.” Sagot naman niya sabay lagok muli ng isang baso ng alak.

“Romeo, I know there’s no words that can make you feel better but please don’t be too harsh on yourself, nandito lang ako para sa’yo.” Pagpapagaan ko ng loob niya pero I still feel bad for him.

“Wala kang kasalanan sa nangyari, hindi mo ginusto yo’n.” Saad ko pa.

“I hope my parents has the same mindset as yours. I hope they knew how much I felt when I saw Jenny died like that.” Sabit naman ni Romeo habang nakatingin siya sa kawalan.

“But, they don’t care about me, they don’t care about my feelings.” Sarkastikong wika pa niya.

“Bata pa lang ako, ramdam ko na na walang ka amor amor sa’kin ang parents ko. Minsan nga iniisip ko, siguro ampon lang ako. I am the black sheep of our family because I always cause trouble and Jenny as the good one is always the one who is there for me, fixing my all problems.” Panimulang kuwento ni Romeo at kita ko ang isang mapaiit na ngiti mula sa mga labi niya.

“You know what? I was 10 back then, nung may sunog na naganap sa isang warehouse na pagmamay ari namin. Dahilan ng sunog? Ako. Because I unintentionally spilled oil on the floor not knowing na gasoline pala yo’n, nilalaro ko no’n ‘yung lighter na nakita kong nakapatong sa mesa nung bigla kong mabitawan ko yo’n, and a fire started.

“Galit na galit si Mama no’n because it caused a major headline and as far as I know, maraming nasugutan.. at mga… namatay.” He sadly whispered.

“I still had a trauma from that experience and up to this day, I still have nightmares about it because I felt so guilty.” Saad niya pa at bakas sa mukha niya ang lungkot.

Wala kong magawa kundi makinig na lang sa mga kuwento niya dahil alam ko na walang bagay o salitang makakapagpagaan ng loob niya. Lahat tayo nagkakamali at natututo sa mga pagkakamaling yo’n pero hindi lahat nakakaalis sa anino ng madilim na nakaraan.

“Reign, didn’t get a chance to save my friend at natatakot ako na baka pag nakita niya ulit ako o maaalala niya ulit ako eh hindi niya ako patawarin.” Bakas sa boses ni Romeo ang pagsisisi at takot.

I guess, he’s not healing yet. I do not condemn his actions at hindi ko alam kung ano mamaramdam ko sa pinagtapat niya sa’kin. I’ve known Romeo for a long time and I didn’t see any bad attitude towards him. He didn’t display any bad attribute when he’s with me. Ayoko sana maniwala sa mga sinabi niya pero siya na mismo ang nagsabi kaya nakaramdam ako ng awa do’n sa mga taong naapektuhan ng ginawa niya.

“Did your family ever did something to reconcile with the families that have been affected by the incident?” I ask out of nowhere.

“No, they don’t care about others, they only care about their reputation.” Saad ni Romeo.

“But, you. You can do something.” Saad ko sakaniya.

“What should I do? I don’t even know where are they or if they are still alive, the families of the victims.” He said.

“Ask for a sincere apology?” Tugon ko sa tanong niya.

“I don’t know anymore.” He whispered.

“At kung may nakompirma man ako ngayon, Reign. Isa lang yo’n.”

“Maybe the one who is responsible for Jenny’s death is one of the victim’s family. I saw a burn scars all over her arms during the autopsy and I found a letter in her suit.” Pagsisilawat niya pa sa nalaman niya.

Nabaling ‘yung tingin ni Romeo sa pulso ko. “I saw the same burn scar like yours.” Saad ni Romeo sabay hawak sa kamay ko.

“Saan mo nakuha ko yan?” Usisa ni Romeo.

Hindi naman ako nakasagot sa tanong niya dahil sa totoo lang ay hindi ko rin alam kung anong sagot sa tanong niya kasi ako mismo hindi ko alam kung saan ko nakuha ‘to. I got in to a car accident 5 years ago and I’ve lost all of my memories.

“It’s a long story I guess, maybe we could talk about it, some other time.” Pagiiba ko sa usapan naming dalawa. Tumumgo lang siya at niyakap ako.

“But, Reign. I want to fix this and I won’t let those person who is responsible for Jenny’s death get away with this. I know my mistakes and I am ready to take responsibilities for it but I want to caught that person first.” Determinado niyang wika.

“Pero Romeo, hindi matatama ng isa pang mali ang isang pagkakamali.” Paalala ko sakaniya.

“Reign, I can’t do this alone.”

“Please, help me.” He whispered.

“You will help me, right? He whispered in my ears.