ASELİN ANLATIMI
Mardin’e ayak bastığımızda, ruhumu garip bir aşinalık duygusu kapladı. Normalde bu "eve dönüş" hissini sadece Trabzon’a gittiğimde hissederdim; oysa şimdi sanki yıllardır bu kadim topraklarda yaşıyor gibiydim. Şunun şurasında toplasan altı ay bile olmamıştı ama aidiyet dedikleri şey tam da böyle bir his olmalıydı.
Kocamı o kadar benimsemiştim ki, başlangıcımız bir mecburiyet olsa da bu bağ kısa sürede körkütük bir aşka dönüşmüştü. Altı ay içinde Hakansız nefes alamaz, yanımdayken bile onu özler hale gelmiştim. Gecelerimiz, tutkulu bir vuslat olmadan nihayete ermiyordu. Anlayacağınız; o mantıklı, ayakları yere basan kadın gitmiş, yerine sırılsıklam aşık bir kadın gelmişti.
Uçaktan inip arabaya doğru yürürken telefonum çaldı; arayan Esra’nın annesi Müjgan Teyze’ydi.
