Aselin anlatımı .
Hakan beni kucağında avluya bıraktığında, sanki sırtımdaki o devasa yük kalkmış, yerini huzurlu bir yorgunluğa bırakmıştı. Ama bu konakta sessizlik asla uzun sürmezdi. Zeynep merdivenleri ikişer ikişer inip nefes nefese yanımıza geldi.
"Asel abla... Sonunda geldiniz!" dedi, gözleri bir bana bir Hakan’a gidiyordu. "Konak bir anda boş kaldı, bir garip oldu her şey."
"Ne oldu Zeynep, uzatma da anlat," dedim merakla.
"Sencer abi yeni konak almış; ailesini ve Esra ablayı oraya götürdü. Hemen dini nikâh kıyılacakmış."
O sırada avlunun başında annemle babam belirdi. Babamın o Karadeniz damarı çoktan kabarmıştı; ayağını sertçe yere vurdu. Sesi avluda yankılandı:
"Bak hele bak! Ne bu acele? Yangından mal mı kaçırıyorlar? Biz buradayız, ailesi burada... Öyle sessiz seda
