Gusto kong puntahan ang bahay ng mag-iina ko pero kapag nakikita ko ang sarili ko na nakaupo sa wheel chair na ito ay pinanghihinaan na ako ng loob.
Ano?
Magpupunta ako sa kanila at haharap ako na tulak-tulak ni Mama o kaya naman ng personal nurse ko?
Lalo akong nasasaktan dahil sa kalagayan ko.
Gusto kong tumayo at maglakad para puntahan ang mga anak ko at ang nanay nila pero nananatili akong bilanggo ng upuang ito.
Mas doble ang hiya na nararamdaman ko.
Nahihiya ako kay Cherry dahil wala ako sa buhay nila ng mga anak namin sa ilang taon.
Nahihiya ako na ngayon na gusto kong magpakilala ay ganito naman ang kalagayan ko.
Ayokong isipin nila na kaya ako nagpipilit ngayon ay dahil kailangan ko ng mag-aalaga sa akin dahil nga ganito ang kalagayan ko.
Ang tangi ko na lang kaligayahan
