"Gözyaşının bile görevi varmış; ardından gelecek gülümseme için temizlik yaparmış."
- (Mevlana Celaleddin-i Rumi)
Yol boyu düşünmek için fazla vaktim olmuştu. En başından beri yaşadıklarımı sorgulamak içinde… Sahi ben neden akıl hastanesinde gözümü açmıştım? Nasıl gelmiştim ben oraya?
Bunları ne zaman hatırlayacağımı düşünürken yanımda araba süren Kağan’ın sorusuyla ona döndüm.
-Gerçekten üvey kardeş misiniz?
Birde böyle bir durumumuz vardı bizim değil mi?
-Evet.
Mırıldandığım kelimeden sonra başımı ellerimin arasına aldım.
-Off! Her şey o kadar üst üste geliyor ki… Bütün anılarımı en baştan tekrar yaşamak çok zor. Ben bununla nasıl baş edeceğimi gerçekten bilmiyorum Kağan.
Sıkıntım ve çaresizliğim sesime yansırken bakışları bir an beni buldu ardından hemen yola odaklandı.
-
